Your search
Results 27 resources
-
Sumario 2.1 A periodización literaria, un dispositivo crítico. – 2.2 Os conceptos básicos de Karl Mannheim. – 2.3 Autores, xeracións e poéticas na poesía galega 1916-31. – 2.4 Dúas situacións xeracionais. – 2.5 Tres conexións xeracionais. – 2.6 Catro unidades xeracionais.
-
This article offers a pragmatic and relational analysis of the controversial heuristic of cultural resistance and presents some of the problems that affect the production and distribution of the poetic discourses of resistance and emancipation. To that end, it focuses on the incorporation of the historicity and the historic contingency of conflict as key elements of the subjectification constituted by the poem of resistance as “poem for the political”. It also explores the applicability of certain notions common to the contemporary critical tradition, as developed by scholars such as Badiou, Mouffe, Rancière, Bal and Žižek.
-
Le présent article expose les conséquences de l’instabilité fonctionnelle du sujet/auteur dans la constitution du je lyrique et la projection de ce dernier dans les plans de l’intersubjectivité et de l’espace public. Nous proposons une lecture socioculturelle et politique des alternatives non lyriques offertes par la production poétique contemporaine, elle-même sujette à des processus d’expansion qui bouleversent le cœur même des caractéristiques habituellement employées pour catégoriser le discours lyrique de façon théorique et critique, ainsi que pour préserver une équivalence conceptuelle inappropriée entre poésie et lyrique. Mots-clés: POÉSIE NON LYRIQUE. POST-POLITIQUE. SPHÈRE PUBLIQUE. SUBJECTIVATION. SUJET.
-
Galician literary historiography shows links and ruptures that refer to the cultural history of Galicia itself and to the sequence of historical events that have delineated the social, economic and political development of the country since the nineteenth century. These coordinates comprise a series of processes, including the elaboration and propagation of ideologies aimed at achieving a way out of political subalternity and oriented towards the horizon of national emancipation. Those events and these processes also marked the connection of Galicia with modernity and the dynamics of historical change. As a result of the above, this book analyses critically the institutionalization processes of the history of Galician literature – with special emphasis on historiographic models such as that of Said Armesto, Carvalho Calero, Méndez Ferrín and others – and indicates the need to undertake a productive methodological innovation of the discipline in heuristic, organic and discursive terms. It further argues that this update should pay attention to substantive theoretical debates, not exclusively of specific cultural coordinates, such as Galician ones or any others that could be considered. Among these, the cooperation between history and sociology, the intellection of literary facts as historical facts, the review of the link between literary history and nation, the public uses of literary history, and the inquiry of discursive choices that promote a less self-indulgent and predictable historiography. This essentially involved a challenge, that of permanent dialogue with some of the most powerful critical reinterpretations of the Galician historiographic tradition and with alternative models constituted from feminist thought, postcolonial theories, the sociology of the literary field or the systemic theories of culture, as well as with the contributions made from a post-national understanding of the literary phenomenon.
-
Decálogo da Crítica Literaria, por Arturo Casas.
-
La sociocrítica es una corriente desarrollada, en particular, en el ámbito académico francófono, que incorpora parte de las bases teóricas marxistas sobre el análisis literario, en especial en el sentido en el que fueron reformuladas por Lukács y Goldmann y, en otro orden, también por Bajtín y Adorno, con el propósito de desmarcar ese análisis de la simple descripción de contenidos y de una serie de determinismos. Se verá aquí en qué medida la sociocrítica, habitualmente centrada en el estudio de la ficción narrativa, puede ser útil para un análisis del poema atento a lo social como lenguaje, a la interdiscursividad y, en la tradición teórica de Bajtín y Volóshinov, al carácter ideológico y dialógico de todo acto comunicativo. Bakhtin and the Poem as a Sociocritical Subject Abstract Sociocriticism is a trend particularly developed in the academic sphere of the Francophonie. It incorporates some of the Marxist theoretical bases for literary analysis, especially as reformulated by Lukács and Goldmann, and in another direction also by Bakhtin and Adorno, with the aim of avoiding the mere description of contents and a series of different determinisms. Sociocriticism has usually been focused on the study of narrative fiction. This paper, however, will explore the extent to which sociocriticism could be useful in analysing poetry with an approach to the social as language, to interdiscursivity, and, in Bakhtin and Voloshinov’s tradition, to the ideological and dialogical status of every communicative act. Recibido: 08 de septiembre de 2023Dictaminado: 02 de octubre de 2023Aceptado: 23 de noviembre de 2023
-
Dans le sillage de la pensée de Jacques Rancière, on peut distinguer aujourd’hui deux aspects principaux généralement abordés par la poésie critique, décrite en principe comme celle qui suppose sa participation antagoniste à un certain conflit social, culturel ou politique. Le premier aspect consiste en la dimension publique du discours poétique, compris à la fois dans le sens politique de la participation à une certaine sphère publique locale / nationale ou globalisée (Jürgen Habermas, Nancy Fraser) ; le second aspect vise le sens physique de l’expression. Ce dernier aspect est associé à l’émergence du poème en dehors de la page imprimée, ce qui donne lieu à une exposition in situ, avec tout ce que cela implique surtout en rapport avec l’espace, la corporalité, l’intermédialité et la performativité (Middleton, Gräbner, Fischer-Lichte). Ce deuxième aspect est travaillé, dans ce type de poésie, en vue d’une nouvelle compréhension et représentation de la réalité et de la vérité, que cette poésie aspire à déployer, en quelque sorte, avec une efficacité éthique et politique, aussi bien qu’artistique. Je vais aborder ce sujet d’un point de vue théorique général et fournir des exemples en mettant particulièrement l’accent sur la poésie critique récente d’Antonio Méndez Rubio.
-
This chapter presents a consideration of Iberian Studies as an emerging field of knowledge, subject to specific conditions and goals. The task is to be carried out at the crossroads between comparativism and the social sciences, with the aim of analysing in particular the relations between Iberisms, Comparative Literature and Iberian Studies. All of this is in connection with two overlapping aspects: firstly, the epistemological reflexivity and the academic and political profile of the participants in this new field of studies; secondly, the disciplinar y delimitation of the field itself, which should necessarily incorporate academic, geocultural, ideological and biopolitical aspects.
-
This paper describes the tradition of sociological studies on the social conflict and its growing topicality, with an increasing presence in various areas of the social sciences. Subsequently, the analysis focuses on providing an outline of the heteroglossal-dialogic poem which deals with social conflicts, and it shows the pertinence of a critical return to the proposals of Bakhtin and Voloshinov regarding poetic enunciation and itspossible modelling, for which alterity should be the required starting point El artículo describe la tradición de los estudios sociológicos sobre el conflicto social y su actualidad creciente, con presencia en diversas áreas de las ciencias sociales. A partir de aquí, el análisis centra la atención en el perfil del poema heteroglósico-dialógico referido a conflictos sociales, y muestra la pertinencia de un regreso crítico a las propuestas de Bajtín y Volóshinov sobre la enunciación poética y su posible modelización, en la que la alteridad debería ser punto obligado de partida.
-
En las páginas que siguen examinaré algunas consecuencias de la inestabilidad funcional del sujeto poético en la poesía actual, entendido este como algo más que una manifestación morfológica o un distribuidor deíctico que operan en el poema para sustentar una determinada cohesión enuncia¬tiva y discursiva. Esos dos parámetros, en concordancia con lo resuelto previamente por la narratología respecto a la figura del narrador en el relato, resultaron largamente privilegiados por las aproximaciones formal-estructuralista y semiótico-sintáctica al texto poético. Lo fueron, es cierto, en un segmento histórico en el que el propio concepto de poema solía ser más restringido en términos formales, elocutivos y culturales que el hoy comúnmente manejado, quizás por ins¬cribirse aquella coyuntura en lo que Jacques Rancière (2005) ha llamado régimen representativo del arte y de la literatura. En él, por cierto, la postulación desde la propia obra de un sentido de comunidad ética se impone a cualquier movimien¬to emancipatorio, algo esto último que para Rancière es más propio de un segundo régimen de identificación actuante en el terreno artístico, el estético. En correspondencia, el público, la audiencia, quienes leen en aquel primer régimen, se recono¬cerían como espectadores antes que como actores en el espacio material y simbólico por ellos ocupado. Justo por esto nos interesará igualmente la proyección que lo anterior introduce en los planos de la intersubjetividad y de lo público. Si bien, para creer que tal proyección resulte en algún sentido efectiva, o por lo menos real, en cualquiera de los dos regímenes de identificación indicados, no es exigible ya la convicción de que la poesía sea un arma cargada de futuro al modo –referencial, temático, retórico, performativo…– en el que determinados programas literarios e ideológicos próximos al socialrealismo comprendieron el lugar político del poema y en general del arte a lo largo de una buena parte del siglo XX.
-
O Dicionario de termos literarios, do que saíron en formato libro tres volumes até o momento (A-D, 1998; E-H, 2003; I-M, 2020), articula un campo de coñecemento de tan longa tradición como o desenvolvido ao redor do feito literario nun senso amplo. Este proxecto, potenciado agora como base de datos, ten por definición un carácter dinámico, de xeito tal que se irán incorporando voces novas e actualizando a redacción das xa activadas cando sexa necesario. Coa vocación de comprender os fenómenos literarios como elementos dunha complexa estrutura que se deita sobre a realidade cultural, o Dicionario inclúe voces de moi diversos ámbitos, desde as que proveñen da Poética e a Retórica clásicas até aquelas que están aínda consolidándose nos campos plurais dos programas de investigación máis recentes. Neste mesmo horizonte, contémplase a presenza dun canon intercultural que favoreza a atención a repertorios e marcos culturais emerxentes, así como a perspectivas de estudo anovadoras. Unha das virtualidades do proxecto na súa versión actual é o gran rendemento das ligazóns ou hipervínculos. Neste sentido, fíxose un esforzo especial en procurar que as voces remitidas no corpo textual e as voces relacionadas que se ofrecen ao final de cada entrada guíen o lector por entramados terminolóxicos coherentes. Con isto trátase de fornecer non só dunha información illada e específica sobre un determinado termo ou expresión, senón tamén dunha constelación ou familia terminolóxica que permita contextualizar e contrastar de xeito conveniente os contidos de cada entrada.
-
As páginas que seguem reúnem contributos de especialistas dos estudos galegos que dialogam criticamente com o legado teórico de González-Millán com o fim de abrir novas leituras e vias de interpretação — também para identificar lacunas e inconsistências, algumas fruto da atualização histórica que permitem as décadas percorridas desde o fatídico 2002. Juntam-se neste volume académicas/os que tiveram contacto direto e colaboraram com González-Millán e estudiosas/os que se aproximaram da sua obra de forma ativa. Tudo isto configura um volume que acreditamos de interesse fulcral para os estudos galegos atuais, embora não se esgotem nos escritos aqui contidos as reflexões e possibilidades hermenéuticas que a diversa (e lúcida) produção do autor de Ogrove permite enxergar. Pouco mais de vinte anos depois da sua morte, a sua obra abre-se neste livro a um renovado diálogo crítico com especialistas atuais do campo académico galego.
Explore
POEPOLIT
- Project Results (25)
Focus
- Aesthetic (2)
- Comparatist (2)
- Cultural Analysis (2)
- Cultural-Semiotic (2)
- Empirical/Systematic (2)
- Hermeneutic (2)
- Interartistic (2)
- Literary (2)
- Performance Centred (2)
- Philosophy/Political Theory Studies (2)
- Sociological (2)
- Anthropological (1)
- Cultural Studies (1)
- Historical (1)
- Media Studies (1)
- Space/ City Studies (1)
- Subaltern Studies (1)
Period
- 1990-present (2)
- 1901-1945 (1)
- 1946-1989 (1)
Interartistic Relations
- Performance (2)
- Cinema (1)
- Graphic Art (1)
- Music (1)
- Other (1)
- Videos (1)
Repertoires
- Agitprop Poetics (2)
- Identitarian Poetics (2)
- Neo-epic Poetics (2)
- Poetics of Knowledge (2)
- Social Poetics (2)
- Deconstructive Poetics (1)
- Metapoetry (1)
- Narrative Poetics (1)
- Poetics of Staging (1)
- Poetics of the Body (1)
- Poetics of Voice (1)
Resource type
- Blog Post (1)
- Book (4)
- Book Section (15)
- Conference Paper (1)
- Dataset (1)
- Journal Article (5)