Your search
Results 103 resources
-
This article focuses on the possibilities of using the audio walk as a method for artistic research. First, the decisive characteristics of the format will be outlined, followed by a detailed description of an example case: my artistic research project that focuses on the subject of female migration. Several elements of the audio walk were used in a series of exercises with a group of recently migrated women, with the intention of investigating how the perception of the city is determined by their specific experience. This example case will be used as a means of pointing out several possibilities and opening up a space to think of the audio walk as a way of presenting a work but also as a way of generating knowledge as well.
-
Nowadays, walking around any city is a guarantee of seeing graffiti, while the public transportation are still a good canvas for writers. It is a well-established social phenomenon and has catch the attention of ethnographers, academic artists and other scholars that have entered the worlds of graffiti writers to explain their origins, trajectories, motivations, their identity construction, their conception of the self and their role and relation with society at large. However, still there is no synthetic effort of categorisation that provides understandable and communicable approaches to graffiti in the real world. From some sectors graffiti is still something to “deal with”. Generally speaking, authorities and dutyholders consider graffiti as threat a security and safety issue, turning it into something that needs to be addressed. For social workers, for instance, graffiti can be a means of communication with certain youth sectors or even a tool for social cohesion generation. Departing from this perspective, Graffolution was designed: an EC funded project for generating awareness and advance in the provision of best practices for tackling graffiti in Austria, Germany, Spain and the United Kingdom. The first rule encountered is no-one-size-fits-all and referring to graffiti and graffiti writers, this requires a complex understanding of the phenomenon, their trajectories as well as individual and collective dispositions. The aim of this paper is to provide a consistent typology of graffiti writers, offering a comprehensive picture of whose are the hands behind the graffiti cans. This serves a double level purpose: advancing at the theoretical level putting forward the sociocultural approaches to careers and social backgrounds provided by ethnographic approaches, as well as capturing the complexity of the phenomenon to serve as an operative conceptual basis for practitioners, professionals and decision makers. In doing so, the analysis is made on the transcripts obtained for 22 semi-structured interviews, carried out in the four participating countries. The transcripts have been analysed according to the “persona” methodology, which constitutes a systematic and novel approach and a qualitative technique for clustering information. As a result, three main categories have been defined according to important ambitions, challenges and stages of typical ‘journeys’ or ‘pathways’ of actors. These findings contribute to form a basis of a) highlight the misconceptions around graffiti as a petty crime, and b) offer a guide to understand graffiti writers under a socio-cultural perspective.
-
ARTE Creative auf Spurensuche in Dismaland! Mit Dismaland hat Banksy den trostlosesten Vergnügungspark der Welt geschaffen. Eine dokumentarische Rückschau. http://creative.arte.tv/de/dismaland-... Mehr Infos unter: http://creative.arte.tv/de fb.com/creative.arte twitter.com/ARTEcreative
-
Graffuturism ist mittlerweile ein bekannter Begriff in der weltweiten Graffiti und Street-Art-Szene. Die Gruppe um den US-amerikanischen Graffitikünstler POESIA wurde im Februar 2010 in San Francisco gegründet und definiert sich über abstrakte Malereien mit der Spraydose, Mural Art oder Installationen wie beispielsweise die von Clemens Behr. "We use the word group as we don’t wish to define Graffuturism as a movement as we are a part of it. I think if it is defined as a movement it should come from outside sources. We leave it to others to label the semantics of what we are doing“ (POESIA) Der Name Graffuturism steht für die Weiterentwicklung von Aerosol und Graffiti Art, weg von Stylewriting und klassischen Graffiti der 70er und 80er Jahre der USA. Diese Gruppe von Graffitikünstlern geht einen eigenen Weg und hat noch viel vor. Bisher wurde das GRAFFUTURISM Projekt nur selten kompakt und in allen Facetten vorgestellt. Bisher im Rahmen von einigen wenigen Gruppenausstellungen. Im April 2013 hat die OPEN SPACE Galerie Paris 21 Künstler aus der Gruppe eingeladen um neue Arbeiten vorzustellen. "Its a surreal feeling sometimes when so many great artists you follow from afar are all together in one room appreciating each others work in real time. This is the real power of the group and what has been built. Graffuturism is an international phenomenon, one that has no home base or country. Because of this, these exhibitions are important. They allow us to meet each other shake hands, have a beer, and paint together. Each time we meet someone new, artists get to collaborate at times on walls. Things organically take shape. Paris was no exception, a trip filled with more unforgettable memories and another step on the road to our future." Wir haben die Gruppe in Paris besucht, mit Gilbert, Pener und dem Gründer Poesia kurz sprechen können. Samantha von der OPEN SPACE Galerie Paris stellt GRAFFUTURISM in unserer neuen 5 MINUTES Episode einleitend vor. Eine interessante Sicht auf die Dinge und mal wieder viel zu wenig Zeit um dieses schöne Projekt umfassend vorzustellen. Daher empfehlen wir einen Besuch der Website graffuturism.com. Dort finden sich Informationen und Bildmaterial zu allen Künstlern der Gruppe soowie aktuelle Informationen zu laufenden Projekten und Ausstellungen! Le Graffuturism est un mouvement protéiforme qui marque la transition vers un nouveau type d’art. Tout en faisant partie intégrante du graffiti, le Graffuturism évolue vers des œuvres plus abstraites et plus contemporaines : c’est la révolution du graffiti. Le Graffuturism est devenu une notion connue dans le milieu du graffiti et de la scène Street Art internationale. Le terme a été inventé par l'artiste Poesia, en février 2010 à San Francisco afin de définir le travail d'un groupement d'artistes s'étant émancipé du graffiti traditionnel- lettrage, personnage. Le Graffuturism se caractérise par des formes abstraites, géométriques ou figuratives faites à l’aérosol, en peintures murales, ou dans des installations comme celles de Clemens Behr. Pour la première fois, les différentes facettes du mouvement sont présentées dans une exposition collective, à travers la mise en lumière de 20 artistes français et internationaux, à la galerie Openspace à Paris.
-
Recently there has been a resurgence of murals in several European and American cities. Street art visual practices have privileged murals as one of the most suitable formats to address public spaces. Despite the increasing recognition and significance of murals for the visual culture of these cities, this contemporary urban art practice has not received much attention from recent literature. This paper provides a literature review on contemporary murals, giving an account of their popularity, their relation to location-specificity and global presence, as well as the means of dissemination of such art expression. The study will then focus on a set of case studies in Lisbon, regarding the paradigmatic shift from sculpture commissioning to mural commissioning within Portuguese Brazilian cultural relationships. The works of OSGEMEOS, Bicicleta sem Freio and Nunca will be discussed in this framework, questioning what the contributions of contemporary mural works might be for the public spaces of the city.
-
This article sets out to show how a sociological research project on the production of street art in Lisbon was built, from the construction of an object of research to the development of a methodological approach that enabled the collection of a diverse set of expressive data. The notion of 'route' serves not only as a valuable instrument of research in the first stages of an investigation in urban sociology, but also as a powerful visual depiction of the development of a specific methodology and the set of techniques adopted. The diverse set of interrogations about the object that stem from these incursions, as well as the specific urban context at hand, allowed the researcher to conceptualize street art as a component of contemporary urban space and as a visual means to reveal social dynamics between the several actors involved in its production, and the city itself. Therefore, in this paper it is briefly shown how this object is theoretically framed, namely in what concerns the street artists and the way they build an artistic path and attribute meaning to the act of intervening artistically in the streets of the city, and how this connects with the worlds of contemporary art and the several contexts of production of street art; the contexts in which street art is currently created in Lisbon, from individual initiatives to the actions of associations or collectives, and the municipality; and the way in which the city, through its institutional powers, can instrumentalize street art as a way of creating 'images of the city', and how this can be explored in terms of tourism and the marketing of cities, and the conflict or opportunities that these processes reveal for the actors involved.
-
Poesía: ¿Qué poesía? ¿Cuál escritura? El deseo de ir hacia la frontera. Arrastrar la sed, el no saberse; la incertidumbre. Preguntarse por la poesía, por cuál poesía, qué escritura, implica presentir un cuerpo; un rostro. Una vida dentro de lo escrito que siempre está sujeta a cambios y que, sin embargo, ha de ser rescatada de la muerte. En palabras de Hélène Cixous (2006: 11-14), la escritura pretende: No dejarle lugar al muerto […]. Escribir para hacer retroceder el olvido, para no dejarse sorprender jamás por el abismo. / Escribir para tocar labios, soplo para acariciar con la lengua, lamer con el alma, saborear con la sangre del cuerpo amado, de la vida alejada; para saturar de deseo la distancia. / Yo escribo y tú no estás muerto. Si escribo, el otro está a salvo.
-
Desde que Serge Doubrovsky definiu na súa novela de 1977, Fils, a categoría “autoficción” até a súa recuperación serodia desde o ámbito da narrativa –revisada na península por teóricos como J. M. Pozuelo Yvancos ou Manuel Alberca–, son múltiplas as aplicacións e reflexións arredor desa modalidade pretendidamente transxenérica. Certas modulacións presentes no discurso poético, como a aparición do nome da autora ou un entretecido poemático de datos procedentes da súa biografía, permiten trasladar esa tensión entre o biográfico e o ficcional aos textos.
-
El estudio de prácticas poéticas surgidas de experiencias políticas antagonistas o, en general, vinculadas a los movimientos sociales, muestra la existencia de productos literarios que incorporan modelos, criterios y habitus (Bourdieu, 1992) propios de campos sociales no específicamente literarios. En ese marco puede ser analizada la poesía de Patricia Heras –activista queer de base, escritora inédita y artista ocasional–, que fue víctima de un montaje policial (el conocido como Caso 4F) y de un sistema represivo que la llevaron al suicidio en abril de 2011. Dado que fueron su implicación en el caso y su muerte los factores que desencadenaron la salida a la luz de sus textos literarios (poemas, guiones, diarios y narraciones), primero en el blog Poeta muerta (Putas cárceles de papel) y posteriormente en el libro Poeta muerta (Heras, 2014) este artículo desarrolla determinadas propuestas metodológicas que permiten estudiar los vínculos entre creación poética, antagonismo político y marginalidad social. La tensión público-privado en obras relacionadas con experiencias reivindicativas, los horizontes de eficacia sociopolítica previstos para textos y procesos de este tipo, o los repertorios (Even-Zohar, 1997) y criterios de reconocimiento activados en el caso de Patricia Heras son algunos de los aspectos que merecen un estudio específico.
-
En 1990, Llorenç Barber explicaba nun programa de televisión, Sitio Distinto, como todos os seres humanos levamos un campanario na nosa memoria. O conxunto de badaladas que se produce no noso sistema neuronal e social fai que a vida teña sentido, que teña musicalidade. Porén, o conxunto de badaladas poden derivar nun ruído que deriva en confusión. Isto mesmo é extensible na hora de realizar exercicios memorísticos. Ás veces é o ruído o que non nos permite chegar a un produto que non figura no canon ou tamén nos imposibilita a manexar coa maior autonomía conceptos, ideas ou textos dende os postulados que os orixinan. Isto último é o que pretendemos acometer neste artigo. Escollemos facer memoria dun pasado moi próximo, pero á vez moi afastado por descoñecemento. Para tal finalidade, focalizamos un produto pluridisciplinario: o programa Sitio Distinto, dirixido por Antón Reixa e emitido pola Televisión de Galicia (TVG) en 1990. Con el, contemplamos atinxir dous obxectivos. O primeiro é o de describir e dar a coñecer un produto cultural que define un habitus (Bourdieu, 1992) que se desenvolveu na praxe artística do campo entre a Transición política do franquismo á democracia e o seu asentamento nos anos oitenta.
-
Més que no pas d’incidència, m’ha sortit de parlar de dissidència, ja que la incidència ha de respondre en primer lloc a una manera de ser, de fer i de situar-se en el món. I començaré, per citar una frase del nostre company de llibre, en Márcio-André, que ve en relació al que és per mi un artista. Sempre dic que un artista ho és perquè no sap fer una altra cosa (o no vol, o renega de fer-ho). I vet aquí el que Márcio-André respon pel que fa a això, en una entrevista que es fa a ell mateix, i la seva resposta, la subscric.
-
Un dels poemes més famosos de W. H. Auden, la seva elegia a W. B. Yeats (“In Memory of W. B. Yeats”) conté un vers que difícilment podria haver estat escrit en èpoques anteriors, “perquè la poesia fa que res no passi”; en el mateix poema, just al començament, el poeta dóna una altra imatge que enllaça amb un dels altres grans poemes seus, “Musée des Beaux-Arts”, “Far from his illness/ The wolves ran on through the evergreen forests,/ The peasant river was untempted by the fashionable quays” (W. H. Auden, 1966: 141-143). Molt similar a la imat ge del dolor i del sofriment aliens quan en l’ècfrasi del quadre de Brueghel tot passa en plena normalitat en el moment que Ícar s’enfonsa en l’aigua. Potser en algun instant es pot arribar a pensar que la funció de la poesia no fa que passi res (la relació amb el poema de Yeats és amb la seva activitat política en pro de la independència d’Irlanda) i s’hauria de quedar en la con templació de la bellesa, aquella contemplació desinteressada, plaer desinteressat del que parlava Kant. És en un altre ordre de fets que la poesia no pot “actuar”, no té una incidència en la realitat que, en aquest cas sí, podria arribar a reflectir. Ambdós poemes d’Auden apareixen l’any 1939.
-
Der vormalige Young British Artist Damien Hirst und der Street Artist Banksy sind zwei der bekanntesten Vertreter der britischen Gegenwartskunst - ihre Werke im Spannungsfeld von Kunst, Konsum und Popkultur gehören zu den meistbeachtetsten unserer Zeit. Eine systematische Aufarbeitung dieser künstlerischen Positionen und ihrer Bezüge zur Konsumkultur unserer Gegenwart hat jedoch lange auf sich warten lassen. Ulrich Blanché schließt diese Lücke: Er untersucht die Werke der Künstler vor dem Hintergrund der Londoner Kunstszene seit 1980, zeigt Verbindungen zu Duchamp, Warhol oder auch Koons auf und reflektiert die Rolle des Rezipienten, die Bedeutung der »Location« und insbesondere die Bezüge zwischen Kunst, Konsum und Werbung in diesen Werken.
-
El poeta Jorge Zalamea, el gran traductor del Premio Nobel Saint-John Perse y uno de los últimos poetas de talante épico en Colombia, nos recordaba en su libro La poesía ignorada y olvidada (Premio Casa de las Américas, Cuba, 1965) que “en poesía no hay pueblos subdesarrollados”. Esta tesis cobra vigencia cada vez más en un mundo globalizado e interconectado donde las brechas entre los más ricos y los más pobres son cada vez más grandes. Por eso una certeza se nos confirma como verdad de a puño día tras día en este siglo XXI: nuestros países siguen sumergidos en unas inequidades sociales, económicas y políticas mientras el planeta se calienta y la banca y los mercados dominan la historia y el destino de la humanidad
-
En este libro nos adentramos a lo largo del laberinto de la historia para conocer qué es y qué funciones, constantes y matices ha tenido el grafiti de firma en distintas circunstancias. Una actividad cultural hija de la civilización que se define como marginal, precaria y gamberra, y que celebra la libertad y denuncia la injusticia. Este ensayo es un pretexto excelente para tratar de modo general cuestiones tan fundamentales para nuestro mundo actual como la identidad, la esencia humana, los márgenes de la cultura y la sociedad, la cultura popular y la contracultura, la vertebración, integración y participación en la construcción social de los individuos y los grupos sociales, o los diferentes modos en que el ser humano afronta la vida e, incluso, la muerte física y social. La firma como un grito vital frente a la civilización del "hombre blanco", definida como la dominación encadenada del hombre por el hombre.
-
Los estudios sobre performance han proliferado de manera excepcional a lo largo de las últimas décadas alentados por el “giro corporal” de las ciencias sociales. A las investigaciones antropológicas y sociológicas se le suma la llamada de atención que desde la teoría del arte se desarrolla a razón de las correspondencias y antagonismos de la acción creativa en los espacios públicos. En esta estela discursiva se imbrican experiencias que se soportan a través de lo corporal, resignificándolo y operando como un nuevo modo de autorreconomiento individual y colectivo. Este artículo trata de proponer una mirada reflexiva hacia el espectro de éstos estudios a través de las experiencias que el artista Nel Amaro ha desarrollado a fin de visibilizar y señalizar cómo las prácticas estéticas intervienen en lo común, en los modos de hacer y habitar.
-
La obra de Miguel Hernández, vapuleada y amada en igual medida tanto en su época como con posterioridad a su muerte, circulo en la posguerra apenas o nada: publicada fragmentariamente y por editoriales foráneas, por ejemplo Losada, de origen argentino, y sesgada por la censura, como la propia vida del autor, la misma no contaba con dimensiones precisas, ni mucho menos constituía una producción ordenada y fijada por la crítica especializada. No obstante, el tardío franquismo no pudo impedir el regreso lento pero sostenido del interés por el poeta y su apremiante reivindicación. El espesor intimista y combativo de sus poemas encontraron un paradigma transparente, por citar el caso más representativo, en el álbum que Joan Manuel Serrat dedica al oriolano en 1972.
-
La polémica que reviste actualmente al tema del graffiti incide en no percibir con plenitud y detalle la complejidad social y cultural que contiene. Su consideración como un subproducto y una tara urbana no ha impedido que se hable sobre él, pero con frecuencia ha influido en que se plantee de un modo inadecuado. Incluso, los intentos por reconsiderar su valía cultural incurren también en generar una imagen excesivamente romántica y situar el debate entre la falacia del graffiti como arte o como vandalismo. No obstante, primero conviene, para comprender lo que representa, observar su dinámica histórica y su estrecha relación con la evolución de la ciudad como ente social.
-
Esta tese de doutoramento pretende nun primeiro momento afondar na historia e análise do grupo poético Rompente, así como no seu contexto social e cultural. A partir deste marco examínase o concepto vangarda e como se desenvolveu no espazo temporal da Transición á democracia e autonomía de Galiza. Desta forma, a dixitalización e establecemento da obra de Rompente en soporte dixital facilitará o posterior estudo e dotará a comunidade investigadora dunha serie de documentos que, en moitos casos, ficaron inéditos ou descatalogados, polo cal o seu acceso era difícil de encamiñar. Estes pretenden focalizar o discurso de vangarda na Transición e na construcción do campo literario galego nesta altura. Así, o marco cronolóxico que abrangue a investigación é o que corresponde ao período de 1975 (nacemento da formación) até 1983 (disolución do grupo). A partir das novas interpertacións verbo da Transición revísase o campo literario galego, especialmente no que atinxe ao xénero lírico, mais dende un prisma socioliterario. Paralelamente, o marco teórico empregado encádrase nas dinámicas sociolóxicas de P. Bourdieu, E. Sanguineti e X. González-Millán. Este modelo de traballo permítenos entender mellor o desenvolvemento do campo, o rol da vangarda como repertorio a camino entre ideoloxía, política e praxe literaria, e tamén para desglosar a historia do grupo Rompente da forma máis exhaustiva posible. A revisión de conceptos chave como literatura nacional, vangarda, posmodernidade ou vangarda posmoderna, historiografía ou desconstrucción forman parte da escrita da tese. Non se busca nesta investigación unha reflexión dende a teoría da literatura destes conceptos. Forman parte do modelo teórico e explícanse en documento anexo, así é como se aportan apuntamentos verbo das dinámicas destes termos e como foron entendidos e practicados neste momento da historia do campo. O grupo Rompente amosou no seu devalar tres tipos de escrita: a) ensaio, b) creación poética e c) performance e produción radiofónica. Desta forma, desenvolveranse dous tipos de análise paralelos. Por una banda imos atender a produción teórica (sempre en cotexo coa teorías contemporáneas e practicadas en campos paralelos), para nun seguinte capítulo entender mellor a praxe literaria emanada do grupo. Atendendo a este último espazo de análise imos destacar tres tipos de texto. En primeiro lugar teriamos o texto poético estrictu senso, no que se analizan os documentos publicados (Crebar as liras, Follas de Resistencia Poética, Silabario da turbina, Triloxía dos Tres Tristes Tigres e A dama que fala), o manifestó Fóra as vosas sucias mans de Manoel Antonio! e tamén aquelas colaboracións illadas en revistas da época. A performance sería a segunda liña de traballo do grupo, da cal daremos conta a partir das análises practicadas por axentes críticos como A. Kaprow ou R.-L Goldberg, pretendendo demostrar como na Transición se deron experiencias vanguardistas que empatan coas dinámicas máis innovadoras na esfera internacional. En último lugar focalizaremos a experiencia radiofónica con Radio Esquimal e aqueles textos inéditos que rescatamos para dixitalizar e dar a coñecer. Estes tamén os imos pór en diálogo con outras experiencias paralelas noutros campos como o traballo desenvolvido por S. Beckett. A nivel xeral, desenvolveranse diferentes interpretacións do fenómeno literario de vangarda e do concepto de ideoloxía. Considero que as teorías da socioloxía da literatura e as dos Cultural Studies poden amosar un rendemento óptimo, xa que se intenciona describir como o grupo Rompente desconstrúe socio-literariamente e ideoloxicamente a vangarda mundial para o campo literario galego.
Explore
POEPOLIT
- Project Results (5)
Focus
- Aesthetic (60)
- Literary (52)
- Sociological (49)
- Cultural-Semiotic (46)
- Space/ City Studies (35)
- Hermeneutic (33)
- Historical (29)
- Philosophy/Political Theory Studies (29)
- Cultural Studies (24)
- Interartistic (22)
- Anthropological (19)
- Philological (16)
- Performance Centred (12)
- Comparatist (11)
- Cultural Analysis (11)
- Feminist (11)
- Media Studies (11)
- Empirical/Systematic (9)
- Rhetorical (8)
- Discourse Analysis (7)
- Subaltern Studies (7)
- Gender Studies (6)
- Orality/Sound Studies (5)
- Translational (4)
- Gay-Lesbian Studies (2)
- Migration Studies (2)
- Postcolonial Studies (2)
- Body Studies (1)
- Ethnic Studies (1)
- Queer Studies (1)
Geocultural Space
-
Europe
- Atlantic Europe (54)
- Mediterranean Europe (29)
- Baltic and Northern Europe (19)
- Central Europe (15)
-
America
(14)
- North America (6)
- South America (6)
- Central America (1)
-
Africa
(5)
- Central Africa (4)
- Southern Africa (4)
- Asia (2)
- Oceania (1)
Period
- 1990-present (85)
- 1946-1989 (39)
- 1901-1945 (10)
Interartistic Relations
- Graffiti (39)
- Music (24)
- Performance (24)
- Other (23)
- Graphic Art (13)
- Improvisation and Happenings (11)
- Architecture and Urbanism (10)
- Videos (9)
- Painting (8)
- Staging Arts (7)
- Photography (6)
- Electronic Arts (5)
- Cinema (3)
- Sculpture (3)
- Publicity (2)
Repertoires
- Social Poetics (42)
- Poetics of Voice (28)
- Identitarian Poetics (21)
- Traditional Poetry (21)
- Metapoetry (19)
- Satirical Poetics (16)
- Ludic Poetics (15)
- Neo-avant-guard Poetics (14)
- Poetics of Performance (12)
- Poetics of Staging (12)
- Narrative Poetics (11)
- Poetics of the Body (11)
- Agitprop Poetics (10)
- Feminist Poetics (10)
- Biographic Poetics (9)
- Deconstructive Poetics (9)
- Intimist Poetics (8)
- Poetics of Knowledge (8)
- Neo-epic Poetics (7)
- Poetics of Improvisation (5)
- Homoerotic Poetics (4)
- Heteroerotic Poetics (3)
- Queer Poetics (3)
- Minimalist Poetics (2)
- Surrealist Poetics (2)
- Religious and Confessional Poetics (1)
Resource type
- Blog Post (3)
- Book (10)
- Book Section (16)
- Conference Paper (3)
- Journal Article (49)
- Magazine Article (5)
- Thesis (2)
- Video Recording (5)
- Web Page (10)
Publication year
- Between 1900 and 1999 (10)
- Between 2000 and 2026 (84)
- Unknown (9)