Your search
Results 45 resources
-
The published works of Andi Nachon (Buenos Aires, 1970) comprise more than half a dozen single-authored collections of poetry, inclusion in several recent anthologies, and her own anthology of Argentine women poets. Her name appears in articles and works on recent poetry from Argentina, as in Diana Bellessi’s La pequeña voz del mundo. She also gives frequent readings on the Buenos Aires poetry circuit. Her work, though, lacks a sustained critical study. This is surprising. Nachon’s poetry occupies, in form and technique, a space between the dominant trends of 80s and 90s poetry – broadly speaking, the neobarroco and objectivismo – whilst her themes take in contemporary pop culture, political memory and resistance, and what might be termed the psychogeography of the city. Ambiguity – of subject or narrative position; of syntax; of geographical or physical position; and of gender – characterizes much of her work. For these and other reasons, a detailed reading of a selection of poems from throughout her career is somewhat overdue. This paper sets out to examine a number aspects of her poetry: the context from which her earliest work emerges; its development of novel forms of address, in relation to comparable near-contemporary poets; explorations of space, including a form of psychogeography, in both her early collections and her volume Taiga (2000); the subtle political engagements found in her poetry, including a later collection Plaza real (2004); before looking at her most recent poetry and its interaction with non-poetic forms. Questions of the lyric and what has been called by Baltrusch and Lourido (2012) and Casas (2012), amongst others, “non-lyric poetry”, are central to these analyses.
-
Este volumen nace con el propósito de producir conocimiento crítico sobre las prácticas poéticas en el espacio público, sus funciones y su eficacia dentro de éste. A la inestabilidad funcional de la poesía y lo lírico en la actualidad se une la noción de espacio público, entendida tanto desde su vertiente conceptual, filosófica y social, como desde su vertiente material, física, ligada a la (re)presentación escénica. Espacios, sujetos e instituciones se redefinen de la mano de esta combinación. Así, la inclusión de la espacialidad en una teoría poética actualizada, la constitución de nuevos sujetos y subjetividades y la identificación de públicos y prácticas en torno a los conceptos de performatividad e intervención constituyen los vectores fundamentales de este libro. Sin acotación de ningún tipo en términos lingüísticos, nacionales o interartísticos, los trabajos aquí recogidos se reparten entre lo teórico-crítico y metodológico, los estudios de caso y las reflexiones en primera persona, teniendo como objetivo último la valoración de la incidencia de la poesía en el espacio público y sus efectos socio-políticos.
-
En una reflexión general sobre los procesos y prácticas culturales emergentes, Wlad Godzich subrayó la imposibilidad de estudiarlos de acuerdo con las categorías hegemónicas y convencionales, para las que en realidad suponen un desafío. La delimitación de la noción de poesía en nuestro tiempo, habida cuenta de su estatus multifuncional e inestable, es una tarea compleja. Refiriéndonos a la hibridación genérica y discursiva podríamos condensar la mayor parte de sus reformulaciones, causadas también por la aceptación de lo popular, lo masivo o lo tecnológico, y por la potencialidad crítica de la subjetividad y el sujeto. En línea con lo señalado por Godzich, tales cambios exigen nuevas perspectivas y metodologías de análisis, que vayan más allá de las derivadas de genologías de base apenas textual. Las poéticas que son objeto de estudio en este libro no serán acotadas en términos lingüísticos, nacionales o interartísticos; de forma correlativa, se presta atención a sistemas de significación no (solo) verbales, al acoger análisis sobre prácticas performativas, grafiti e intervención, poesía fractal o formatos televisivos, privilegiando siempre la investigación de su incidencia como interacción y mediación pública, además de sus efectos socio-políticos.
-
En 1990, Llorenç Barber explicaba nun programa de televisión, Sitio Distinto, como todos os seres humanos levamos un campanario na nosa memoria. O conxunto de badaladas que se produce no noso sistema neuronal e social fai que a vida teña sentido, que teña musicalidade. Porén, o conxunto de badaladas poden derivar nun ruído que deriva en confusión. Isto mesmo é extensible na hora de realizar exercicios memorísticos. Ás veces é o ruído o que non nos permite chegar a un produto que non figura no canon ou tamén nos imposibilita a manexar coa maior autonomía conceptos, ideas ou textos dende os postulados que os orixinan. Isto último é o que pretendemos acometer neste artigo. Escollemos facer memoria dun pasado moi próximo, pero á vez moi afastado por descoñecemento. Para tal finalidade, focalizamos un produto pluridisciplinario: o programa Sitio Distinto, dirixido por Antón Reixa e emitido pola Televisión de Galicia (TVG) en 1990. Con el, contemplamos atinxir dous obxectivos. O primeiro é o de describir e dar a coñecer un produto cultural que define un habitus (Bourdieu, 1992) que se desenvolveu na praxe artística do campo entre a Transición política do franquismo á democracia e o seu asentamento nos anos oitenta.
-
Més que no pas d’incidència, m’ha sortit de parlar de dissidència, ja que la incidència ha de respondre en primer lloc a una manera de ser, de fer i de situar-se en el món. I començaré, per citar una frase del nostre company de llibre, en Márcio-André, que ve en relació al que és per mi un artista. Sempre dic que un artista ho és perquè no sap fer una altra cosa (o no vol, o renega de fer-ho). I vet aquí el que Márcio-André respon pel que fa a això, en una entrevista que es fa a ell mateix, i la seva resposta, la subscric.
-
La obra de Miguel Hernández, vapuleada y amada en igual medida tanto en su época como con posterioridad a su muerte, circulo en la posguerra apenas o nada: publicada fragmentariamente y por editoriales foráneas, por ejemplo Losada, de origen argentino, y sesgada por la censura, como la propia vida del autor, la misma no contaba con dimensiones precisas, ni mucho menos constituía una producción ordenada y fijada por la crítica especializada. No obstante, el tardío franquismo no pudo impedir el regreso lento pero sostenido del interés por el poeta y su apremiante reivindicación. El espesor intimista y combativo de sus poemas encontraron un paradigma transparente, por citar el caso más representativo, en el álbum que Joan Manuel Serrat dedica al oriolano en 1972.
-
Esta tese de doutoramento pretende nun primeiro momento afondar na historia e análise do grupo poético Rompente, así como no seu contexto social e cultural. A partir deste marco examínase o concepto vangarda e como se desenvolveu no espazo temporal da Transición á democracia e autonomía de Galiza. Desta forma, a dixitalización e establecemento da obra de Rompente en soporte dixital facilitará o posterior estudo e dotará a comunidade investigadora dunha serie de documentos que, en moitos casos, ficaron inéditos ou descatalogados, polo cal o seu acceso era difícil de encamiñar. Estes pretenden focalizar o discurso de vangarda na Transición e na construcción do campo literario galego nesta altura. Así, o marco cronolóxico que abrangue a investigación é o que corresponde ao período de 1975 (nacemento da formación) até 1983 (disolución do grupo). A partir das novas interpertacións verbo da Transición revísase o campo literario galego, especialmente no que atinxe ao xénero lírico, mais dende un prisma socioliterario. Paralelamente, o marco teórico empregado encádrase nas dinámicas sociolóxicas de P. Bourdieu, E. Sanguineti e X. González-Millán. Este modelo de traballo permítenos entender mellor o desenvolvemento do campo, o rol da vangarda como repertorio a camino entre ideoloxía, política e praxe literaria, e tamén para desglosar a historia do grupo Rompente da forma máis exhaustiva posible. A revisión de conceptos chave como literatura nacional, vangarda, posmodernidade ou vangarda posmoderna, historiografía ou desconstrucción forman parte da escrita da tese. Non se busca nesta investigación unha reflexión dende a teoría da literatura destes conceptos. Forman parte do modelo teórico e explícanse en documento anexo, así é como se aportan apuntamentos verbo das dinámicas destes termos e como foron entendidos e practicados neste momento da historia do campo. O grupo Rompente amosou no seu devalar tres tipos de escrita: a) ensaio, b) creación poética e c) performance e produción radiofónica. Desta forma, desenvolveranse dous tipos de análise paralelos. Por una banda imos atender a produción teórica (sempre en cotexo coa teorías contemporáneas e practicadas en campos paralelos), para nun seguinte capítulo entender mellor a praxe literaria emanada do grupo. Atendendo a este último espazo de análise imos destacar tres tipos de texto. En primeiro lugar teriamos o texto poético estrictu senso, no que se analizan os documentos publicados (Crebar as liras, Follas de Resistencia Poética, Silabario da turbina, Triloxía dos Tres Tristes Tigres e A dama que fala), o manifestó Fóra as vosas sucias mans de Manoel Antonio! e tamén aquelas colaboracións illadas en revistas da época. A performance sería a segunda liña de traballo do grupo, da cal daremos conta a partir das análises practicadas por axentes críticos como A. Kaprow ou R.-L Goldberg, pretendendo demostrar como na Transición se deron experiencias vanguardistas que empatan coas dinámicas máis innovadoras na esfera internacional. En último lugar focalizaremos a experiencia radiofónica con Radio Esquimal e aqueles textos inéditos que rescatamos para dixitalizar e dar a coñecer. Estes tamén os imos pór en diálogo con outras experiencias paralelas noutros campos como o traballo desenvolvido por S. Beckett. A nivel xeral, desenvolveranse diferentes interpretacións do fenómeno literario de vangarda e do concepto de ideoloxía. Considero que as teorías da socioloxía da literatura e as dos Cultural Studies poden amosar un rendemento óptimo, xa que se intenciona describir como o grupo Rompente desconstrúe socio-literariamente e ideoloxicamente a vangarda mundial para o campo literario galego.
-
La performance poética que Batato Barea realizó en la presentación de la galería del Rojas, en 1989, para inaugurar la muestra de Liliana Maresca Lo que el viento se llevó colocó en primer plano aquello que Mladen Dolar (2007) denominó como “política de la voz”. El uso paródico que hizo el clown-travesti-literario respecto de la historia de la declamación de poesía estableció diferentes modos de fuga de aquella corporalidad rígida, proveniente de los procesos de homogeneización de la lengua de comienzos del siglo XX y reiterada como emblema del disciplinamiento de los cuerpos durante el período dictatorial. El poema recitado, -“Sombra de conchas” de Alejandro Urdapilleta- y la performance de Batato Barea hacían entrar, a través del repertorio gestual histórico de la declamación de poesía, nuevos posicionamientos sobre la subjetividad, teniendo como horizonte la puesta en primer plano de la teatralidad en distintas artes durante la posdictadura argentina. Paralelamente, junto a la escucha de esta voz paródica, puede rastrearse, en las performances del clown y del grupo Las coperas, un registro ambivalente, que absorbía los tonos imaginarios que la literatura ya había volcado sobre sí para ese entonces.
-
La guaracha, como otras manifestaciones de la cultura oral americana, no ha recibido una justa atención crítica, a pesar de ser un género destacadísimo en la producción popular de Cuba y el Caribe, carencia que este trabajo pretende paliar. Enraizada en el cruce de las tradiciones culturales indígena, hispana y africana, y ligada al proverbial choteo cubano, la guaracha ha recorrido un largo trayecto desde sus inicios en el teatro bufo hasta hoy, fundiéndose con otras modalidades lírico-musicales como muestra de su versatilidad y capacidad de adaptación a los tiempos. Se ilustran las características poéticas de este género a través del análisis de algunas letras de Faustino Oramas "El guayabero", quien alcanzó una notable popularidad en toda Cuba a finales del siglo XX. Similar to other manifestations of oral tradition in American culture, the guaracha has not received its deserved attention from critics, despite being an incredibly prominent genre of popular production in Cuba and the Caribbean. It is this lack of attention that this article intends to remedy. Rooted in the intersection of Indigenous, Hispanic, and African cultures and bound to the proverbial Cuban banter, the guaracha has journeyed from its beginnings in the bufo theatre to its current merging with other lyrical-musical forms, demonstrating its versatility and ability to adapt with the times. Through analyses of lyrics by Faustino Oramas – also known as "The guayabero" – who reached noteworthy popularity throughout Cuba at the end of the 20th century, the poetic characteristics of the genre shine through.
-
Una biblioteca con libros de historia, ilustraciones, colecciones de VHS, cartucheras de DVDs, compilaciones periodísticas, testimonios, revistas literarias, fotografías, grabaciones sonoras, filmes. Un exhibidor de objetos, disfraces, instrumentos musicales, muñecos. Solicitadas en diarios, invitaciones a eventos, reconstrucciones de espacios, mapas de ciudades, circuitos virtuales en 3D. La imaginación es capciosa, ya que aun cuando efectivamente la reproductibilidad técnica hubiera podido hacer una copia y un registro absoluto, la performance tampoco estaría allí. Su ausencia se distingue de la ruina; el acontecimiento no regresa, no simplemente porque haya pasado el tiempo, sino porque no estaba hech para perdurar.
-
This book explores the themes of displacement, exile and migration in the work of the most important Argentine poets since the 1950s. The book outlines the poetry of key authors in the second half of the twentieth century as well as writing by younger poets at the turn of the century. It includes generous selections of the original poems with new translations into English by the author.
-
A medio camino entre el centro barroco de La Habana y las playas situadas al este de la ciudad que anteceden al esplendor de Varadero, la barriada de Alamar forma parte del municipio de La Habana del Este: una ciudad dentro de la ciudad, separada de La Habana Vieja por un túnel tras el cual empieza un mundo que el yuma (término despectivo del argot callejero que designa al turista o al extranjero) tiene pocas posibilidades de contemplar como no sea por la ventanilla de uno de esos taxis que recorren sin paradas el espacio comprendido entre el centro y la costa. Cien mil habitantes divididos en veinticinco barrios construidos entre los años setenta y la mitad de la década de los ochenta. Alamar es la antítesis de esa Habana Vieja disneyficada, con sus calles coloniales y su flujo ininterrumpido de turistas: un tiempo y un espacio dilata-dos, edificios racionalistas separados por unas fluidas arterias que conectan los diferentes barrios, espacios agrícolas, un río, vastas áreas militares en desuso, una decrépita y decadente fachada litoral cubierta de hormigón desde la que se vislum-bran las diferentes áreas y etapas de la zona. Una zona que es la plasmación física del diseño y del fracaso de la Utopía, una vasta Unité d'habitation reproducida a gran escala y en la actualidad deshaciéndose poco a poco por la falta de mantenimiento, infraestructuras, servicios comunitarios, comunicaciones y transporte. Una metáfora perfecta de las paradojas y singularidades de Cuba: la instalación abstracta del modelo socialista (y de su fracaso) en una realidad caribeña hecha de lentitud, relaciones y mestizaje. La expansión urbana de la capital cubana llegó a su culmen y al máximo de su decadencia en esta zona, construida por las Microbrigadas, unos grupos de hombres traídos por el gobierno para edificar uno de los proyectos de urbanización de viviendas sociales más imponentes del país. Un periodo constructivo que quedó interrumpido por la crisis econó-mica que siguió a la caída del Muro de Berlín y a la disolución de la URSS (Periodo especial').
-
Este trabajo se propone señalar las prácticas de poesía ligadas a la performance y la teatralidad en la región del Río de la Plata durante los procesos de finalización de la dictadura y comienzos de la democracia, hacia finales del siglo XX. Menciona brevemente una historia del género y los problemas metodológicos que presenta la investigación. Desarrolla, además, la emergencia de formas de la teatralidad en las producciones artísticas y políticas de comienzos de 1980 en Argentina, período marcado por la transición democrática, para ubicar en este marco la producción del poeta y dramaturgo Emeterio Cerro.
-
During the twentieth century, two movements in Cuban art played a critical role in creating an expanded space for societal debate and cultural expression: the artistic avant-garde and the Afro-Cuban movement. Initially flourishing in the late 1920s and early 1930s, these collective efforts took on new forms in the changed environment after 1959. After the Revolution, conditions for cultural production changed with the official position that art should serve ideological functions, but both avant-garde and Afro-Cuban production continued, at the risk of conflict with the state. In the face of a restrictive state that sought to control such expressions, the Afro-Cuban movement and avant-garde art collectives developed along parallel, and sometimes intersecting, lines.
-
After centuries of symbolic and political oppression, Galicia has been recognized by the Spanish constitution as a historic nationality. However, despite a certain degree of political autonomy, Galician identity is threatened by increasing homogenization in the economic, social, cultural and linguistic fields. In the early 1990s the aesthetic movement Bravú constructed an aesthetic community, sustained by an ideological project, and with the aim to, on the one hand, prevent Galician culture from becoming folklore stuck in a time warp and, on the other hand, to validate Galician identity. The Bravú artists refused the historically inherited outsider position and contributed to a reinvention of Galician identity and of a political ideal within a cosmopolitan, internationalist framework and by reversing social stigmas through their works and performances.
-
Centred around Antonio Gramsci's concept of hegemony, this paper employs a critical globalisation theory framework to argue that the 1990s notion of ‘changing the world from below', understood as resistance to capitalist globalisation through a ‘transnational civil society', requires re-theorisation in the light of the contemporary developments in Our America. I make a methodological case for a neo-Gramscian approach to argue that ‘counter-hegemony', together with an adequate theorisation of the state and power, should be the preferred concept over the inherently apolitical and under-theorised ‘alter-globalisation'. Whilst the alter-globalisation movement's ideational and normative challenges to hegemony (captured in ex-British prime minister Thatcher's There-Is-No-Alternative-Doctrine, TINA) are undisputed, the transformation of the global geographies of power through local actors alone has remained illusory. Rather, the experience of the Bolivarian Alliance for the Peoples of Our America - Peoples' Trade Agreement (ALBA-PTA) strongly suggests that counter-hegemonic globalisation theory will have to consider the roles of both the ‘state-in-revolution' and the ‘transnational organised society'. This will be shown through the analysis and theorisation of the ALBA-PTA as a multi dimensional inter and transnational counter-hegemonic regionalisation and globalisation project that operates across a range of sectors and scales.
-
The concept of ‘resistance' has turned into a critical tool in different areas of political, philosophical and sociological thought. At the same time, the notion seems to be as productive as it is diffuse. ‘Resistance' is used in very specific contexts in scientific or technical disciplines, and with extreme flexibility in social and cultural studies. In the latter two areas, the concept is often used without prior reflection on its characteristics and limitations. In What is Philosophy?, Deleuze provides a possible framework for conceiving cultural and political practices of resistance as positions of force, when he defines contraction as ‘a contemplation that preserves the preceding in the following'. The purpose of this article is to understand political ecologism in its activist and poetical dimensions, in light of a Deleuzian interpretation of resistance.
-
Professionalization and political engagement are usually placed as incompatible in the case of journalism and the mainstream press, resulting in an identification of cultural resistance exclusively with alternative/amateur vehicles. I will use the concept of journalistic field as introduced by Pierre Bourdieu to review these assumptions and discuss a form of political resistance that acts in one's own area of knowledge, is not overtly political and whose effects are not immediately accountable for. Drawing examples from my research on two literary newspapers published in the 1950s in Brazil and Uruguay, this paper will focus on the implications of didacticism for literary criticism as a genre of newswriting. The analysis of these newspapers will lead to a reflection on two main issues: a) the conflict between the professionalization and democratization of literature; and b) the definition of resistance as necessarily an action that is against something. The article will reconsider education in journalism as a form of resistance, taking into account its risks of becoming political indoctrination and commercial manipulation, but emphasizing its potential as a way of expanding access to literature.
-
This article offers a pragmatic and relational analysis of the controversial heuristic of cultural resistance and presents some of the problems that affect the production and distribution of the poetic discourses of resistance and emancipation. To that end, it focuses on the incorporation of the historicity and the historic contingency of conflict as key elements of the subjectification constituted by the poem of resistance as “poem for the political”. It also explores the applicability of certain notions common to the contemporary critical tradition, as developed by scholars such as Badiou, Mouffe, Rancière, Bal and Žižek.
-
The poetic space, as I see it, is a space of resistance. Resistance against the media which do not need poetry. Communication among poets is a go-between, a web of messages, performances and presentations, the circulation of books and digital materials. These activities are political, functioning as politics in the Greek sense: discussion in a public arena, exchanges of opinion and criticism, interventions, concerted decisions, group projects, a net of relationships around the production of texts, articulating versions and diversions of language. These activities and exchanges give the participants a sense of fulfillment. In this sense to pass is to think, to question a certain regime, to marvel that it is still there, to wonder what makes it possible, going into its enclaves, looking for traces of the movements which formed it and discovering in those stories apparently in ashes, how to think, how to live otherwise.
Explore
POEPOLIT
- Project Results (2)
Focus
- Cultural-Semiotic (36)
- Literary (35)
- Historical (32)
- Aesthetic (28)
- Interartistic (28)
- Performance Centred (23)
- Sociological (23)
- Cultural Studies (21)
- Cultural Analysis (20)
- Philosophy/Political Theory Studies (16)
- Space/ City Studies (16)
- Anthropological (15)
- Empirical/Systematic (15)
- Comparatist (14)
- Subaltern Studies (14)
- Hermeneutic (13)
- Media Studies (13)
- Philological (9)
- Feminist (6)
- Discourse Analysis (5)
- Orality/Sound Studies (4)
- Gender Studies (3)
- Musical (3)
- Theatrical (3)
- Ethnic Studies (2)
- Migration Studies (2)
- Body Studies (1)
- Gay-Lesbian Studies (1)
- Rhetorical (1)
- Translational (1)
Geocultural Space
-
Europe
(21)
- Atlantic Europe (12)
- Mediterranean Europe (9)
-
America
(17)
- South America (8)
- Antilles (6)
- North America (2)
-
Africa
(1)
- Central Africa (1)
- Southern Africa (1)
Period
- 1990-present (38)
- 1946-1989 (28)
- 1901-1945 (4)
Interartistic Relations
- Music
- Performance (32)
- Videos (17)
- Graphic Art (16)
- Cinema (12)
- Other (11)
- Staging Arts (10)
- Dance (7)
- Improvisation and Happenings (7)
- Electronic Arts (4)
- Painting (4)
- Photography (4)
- Architecture and Urbanism (2)
- Circus (2)
- Graffiti (2)
- Sculpture (1)
Repertoires
- Social Poetics
- Poetics of Voice (35)
- Identitarian Poetics (30)
- Poetics of the Body (22)
- Poetics of Staging (21)
- Metapoetry (20)
- Agitprop Poetics (18)
- Traditional Poetry (17)
- Poetics of Performance (15)
- Neo-avant-guard Poetics (14)
- Neo-epic Poetics (14)
- Narrative Poetics (13)
- Poetics of Knowledge (12)
- Ludic Poetics (10)
- Satirical Poetics (7)
- Feminist Poetics (6)
- Intimist Poetics (5)
- Poetics of Improvisation (5)
- Biographic Poetics (3)
- Minimalist Poetics (3)
- Surrealist Poetics (3)
- Deconstructive Poetics (2)
- Heteroerotic Poetics (2)
- Homoerotic Poetics (2)
- Queer Poetics (2)
Resource type
- Book (5)
- Book Section (7)
- Conference Paper (3)
- Journal Article (27)
- Magazine Article (1)
- Thesis (2)
Publication year
- Between 1900 and 1999 (6)
- Between 2000 and 2026 (38)
- Unknown (1)