Your search
Results 78 resources
-
In this article, I analyze the notions of sequentiality and simultaneity in Ursula K. Le Guin's science fiction novel The Dispossessed: An Ambiguous Utopia (1974). I extrapolate this analysis to the contrasting epistemic sensibilities surrounding the concepts of ‘revolution' and ‘resistance' respectively. I am particularly concerned with the role these concepts play in contemporary academic production in the humanities. My aim is to understand the implications of the different conceptions of time and representation associated with each of those two concepts, and what their actual ideological operativity is in the context of the present status quo.
-
This essay is a brief study of translation as a practice of aesthetic resistance seen from a historical and philosophical perspective. Translation is perceived as the process of transition and negotiation within the ‘third space' between various different hybrid cultural contexts and their discursive constraints, and referred to as ‘paratranslation'. It summarises the first attempts to think of translation as an almost ‘holistic' paradigm and the aesthetics of intervention from Romantic philosophy onwards. It attempts to show how Walter Benjamin's master narrative, the utopia of ‘pure language', encourages continuous resistance to the totalitarianism of the idea of the ‘original', to aesthetics (within the sense of the perception of the real) and to dominant discourses. It subsequently defines the idea of ‘progress', which considers translation as aesthetic resistance, as a process of construction in constant deconstruction. It concludes by exemplifying the notion of translation as a paradigm of intervention in modernity with a brief analysis of the transcreation performed by Erin Mouré on Fernando Pessoa/Alberto Caeiro's poetic cycle, O Guardador de Rebanhos (The Keeper of Sheep).
-
Conversamos con Chus Pato sobre a temática á que refire a convocatoria deste presente nº de Derritaxes, “Filosofía e literatura”, e comezamos facendo referencia explícita precisamente ao texto da convocatoria, a modo de introdución da conversa.
-
Nos proponemos aquí reconstruir la travesía de la canción amorosa en Joan Manuel Serrat, uno de los íconos consagrados de la canción de autor española. El núcleo problemático de la intimidad intentará abordarse, en principio, en su desbrozamiento como construcción discursiva e histórica, en múltiples niveles. Una segunda cuestión, también expuesta brevemente, intentará trazar un panorama sobre las representaciones del amor en la canción de autor española surgida por los sesenta en su aparente ruptura con los modelos de la «canción folklórica» y otros géneros coetáneos. Finalmente, abordaremos las representaciones del amor trazadas por las canciones de Serrat, en sus diversos y encontrados acentos y matices. Desde la reescritura de la tópica amorosa enmarcada en una nueva «sentimentalidad» histórica, la ironía, la parodia y la reflexión crítica sobre las instituciones sancionadas por el sistema, Serrat dibuja un mapa en el que, a un tiempo, genera en sus receptores el doble efecto de extrañamiento y de reconocimiento, invitándolos a la sorpresa y a la complicidad.
-
Mucho se está hablando, desde hace algunos años, de la expansión u transformación del concepto de «literatura» y, en lo atinente a esta comunicación, de «poesía», a partir de desplazamientos habilitados por una serie de prácticas culturales diversificadas y, consecuentemente, por las teorizaciones y aproximaciones críticas concurrentes. Del binomio en paridad representado en la expresión «diálogos intermediales», que escenifica la sincronía de dos objetos en comunicación, intersección o, más apropiadamente, hibridación, llegamos a neologismos más rizomáticos como la ex poesía (Romano Sued) que hacen explotar los centros de una práctica y de una institución hacia sus bordes. «Excentricidad» y «experimentación» entonces, manifiestas en nuevas textualidades por fuera de toda consideración genérica considerada inactual, o incluyéndola pero explicitando claramente su territorialidad distintiva.
-
Uno de los rasgos que signan la identidad caribeña se corresponde, sin lugar a dudas, con un área expresiva tan intensa y extensa como la de la música popular bailable. Durante mucho tiempo relegada a planos secundarios por los estudios culturológicos, su investigación ha ido ganando terreno e importancia, ya que adentrarse en su conocimiento presupone el hacerlo en la cultura de los hombres que viven en esta área geográfica y su interacción con el mundo.
-
1. Exploring the sights and sounds of experimental poetry. 2. Heard words: the resonance of the sound on the page. 3. Latin American origins of poetic performativity. 4. From the past into the future 5. The performativity of word, space, form. 6. Poetic performativity. Between art and poetry. 7. Futuristic innovations of past formulations.
-
Reprinted as ?In the Place of the Public Sphere? Or, The World in Fragments? in: Public Good, # 1, 2008, pp. 46-55.
-
Cardboard is hardly a material we associate with new media or digital technology in general. And yet in considering a series of recent editorial projects in several Latin American cities—editorial projects whose last name is always Cartonera and whose defining attribute is a trash aesthetic of hand-painted books made from recycled cardboard—it seems difficult to avoid confronting the present media ecology characterized by these technologies. These editorials produce, on some level, a kind of ‘‘new media,’’ although the mere novelty of their enterprise is only the most superficial of their affiliations with this concept. On the contrary, it seems clear to me that these projects also enact a form of production that should be interrogated within a discussion of the forms of sociality associated with new media and the politico-economic landscape they inhabit and condition.
-
Prólogo Capítulo I: Testimoniar en oxímoron (El caso César Vallejo) Capítulo II: Testimoniar sin lengua (El caso Alejandra Pizarnik) Capítulo III: Testimoniar sin metáfora (Los casos Washington Cucurto, Martín Gambarotta, Roberta Iannamico). *** Testimoniar en oxímoron, testimoniar sin lengua, testimoniar sin metáfora. Con estas tres fórmulas, Tamara Kamenszain bordea lo dicho por la poesía en los casos César Vallejo, Alejandra Pizarnik, Washington Cucurto, Martín Gambarotta y Roberta Iannamico. El testimonio no es prueba de la realidad sino en todo caso una muestra de vida. La poesía como testimonio mantiene viva la posibilidad de decir. Poniendo los saberes en falta, la poesía dice, da cuenta de la realidad, pero sin que esto signifique apelar a los realismos. En la imposibilidad indecible de todo testimonio, allí la poesía encuentra su boca. En este marco, los ensayos de Kamenszain registran una nueva lectura, tejen otros textos: el Vallejo de España, aparta de mí este cáliz pone en fecha los hechos, recibe en el propio aliento la boca del otro, mata la muerte. Y así como Vallejo deja entrar lo que de vida hay en la muerte, Pizarnik tramita lo que de muerte hay en la vida, en el punto de cese de la lengua que habla en sus últimos libros. Intentando despegar la escritura poética de su herramienta retórica por excelencia, la metáfora, los nuevos poetas buscan pinchar el efecto de show de la realidad. El realismo atolondrado en Cucurto, la búsqueda de lo real en Gambarotta, y el uso en Iannamico son modos de poner al poema en circulación, justo antes de que la ‘literatura’ se extinga. Precisa, lúcida y emotiva, la mirada de Kamenszain renueva las lecturas de dos grandes poetas de la poesía latinoamericana y descubre modos posibles de leer a las nuevas generaciones de la poesía argentina.
-
A pesar de los muchos artículos disperso que oportunamente se ocuparon de reflejar aspectos de la producción poética argentina de las últimas décadas, prácticamente no existen libros que hayan intentado plantear una visión más o menos ordenada de ese conjunto vastísimo y heterogéneo que le ha ofrecido a los lectores muchas más novedades que la prosa en el mismo período. Este libro constituye un esfuerzo en esa dirección.
-
O obxectivo deste traballo é vincular a representación de Santiago de Compostela cos procesos de construción da identidade galega contemporánea, privilexiando as diferentes figuracións da cidade no ámbito da poesía. Además de analizar o papel da cidade en distintos poemarios, antoloxías, libros coletivos e coleccións, o artigo detense nas implicacións socioliterarias d inclusións dos textos e fragmentos poéticos en soportes como a tarxeta postal, os catálogos ou as guías de viaxe. En suma, este percorrido pola historia da literatura galega da segunda metade do século XX á luz das figuracións urbanas pretende poñer de relevo a importancia de Santiago como escenario e motor de modelos identitarios diferenciais, cando no abertamente contrapostos.
-
En el presente trabajo nos proponemos revisar los trasiegos de la canción “de autor” a la luz de una de sus muchas relaciones con el campo literario: la musicalización de poetas consagrados. Esta operación de “traslado”, con el correr de las décadas, ha conformado un corpus dilatado en el tiempo y en el espacio, y registra, en términos teóricos, diversas travesías: de la letra a la voz (y al cuerpo), del libro al disco (y, consecuentemente, a los medios y al escenario), de la soledad de la lectura silenciosa a la recepción grupal, etc. Nuestro interés se centrará en el análisis de estas cuestiones generales y, asimismo, en el de dos ejemplos puntuales, Joan Manuel Serrat y Amancio Prada. En el cruce de imaginarios diversos y a menudo encontrados, estos autores nos ofrecen dos “figuras de artista” enlazadas, naturalmente, con las particulares operatorias de lectura –y puesta en letra– que realizan de una/s determinada/s tradición/es y modelos de la literatura española.
-
The public sphere conception continues to hold center stage in debates and visions of radical democratic society, and Jürgen Habermas’ work continues to be the most popular starting point for developing this conception. However, the Habermasian public sphere has also come under powerful and sustained criticism from many quarters. Here I concentrate upon the critiques of a group of theorists to whom I refer as difference democrats. I examine the three key arguments of these critics:that the public sphere conception involves the exclusion of aesthetic-affective modes of communication and hence the voices of certain groups; that it assumes that power can be separated from public discourse, which masks exclusion and domination; and that it promotes consensus as the purpose of deliberation, which marginalizes voices that do not readily agree. Against these claims I show that the Habermasian public sphere can be read as maximizing the inclusion of difference in deliberative exchange. I demonstrate how the conception extensively accommodates aesthetic-affective modes of discourse, how it accounts for both negative and positive forms of power in discourse, and how it promotes the process over the end-point of rational discourse in public opinion formation.
-
O macrocampo onde a sátira oral se expande com o vigor cortante dos epigramas é o do elemento humano. Nesta forma de expressão pontuam figuras, tipos humanos e classes sociais que, pelos seus vícios, tiques ou ações, se tornaram objecto de derisão destrutiva. Categoria estética relegada, regra geral, para as franjas mais marginais do sistema semiótico literário oral tanto pelos intérpretes-autores como pelos estudiosos e pelos recetores – como não raro sucede na sátira da literatura tout court –, a sátira em verso constitui um instrumento ao serviço da nomeação daquilo que, num determinado momento histórico, é visto como degenerescência da sociedade ou como vício e maldade de alguns dos seus membros (pessoas e instituições).
-
Eduardo Milán registra la tradición poética latinoamericana a partir de un presente poético integrado por Rubén Darío, Vicente Huidobro, César Vallejo, Pablo Neruda, Oliverio Girondo, Lezama Lima, Octavio Paz y Haroldo de Campos. Milán localiza también en el paisaje poético a los herederos de estos autores: Rodolfo Hinostroza, Raúl Zurita, Néstor Perlongher, Antonio Cisneros, José Kozer y David Huerta.
-
Este artigo forma parte dun traballo de investigación máis amplo que intenta afondar na historia do Grupo de Comunicación Poética Rompente facendo unha crónica do grupo, así como unha recompilación de todos os textos que Rompente publicou ou que ficaron inéditos ou esquecidos pola crítica. Aquí faise unha aproximación a unha das actividades de Rompente: a performance. Destácase esta modalidade artística, tanto pola relevancia que tivo no momento como tamén pola repercusión que ía ter este xeito de interpretar a arte de modo interdisciplinario (poesía, música e pintura) na creación artística galega de finais do século XX. Téntase facer do mesmo xeito unha pequena reflexión sobre o concepto performance. In this article I will discuss one of the activities of the Grupo de Comunicación Poética Rompente: performance. This artistic form is emphasised for the relevance it had at a given period and for the repercussions that this form of interpreting art by interdisciplinary means (poetry, music, and painting) had on Galician artistic creation at the end of the twentieth century. In the same manner, I will try to offer some new considerations on the concept of performance.
Explore
POEPOLIT
- Project Results (9)
Focus
- Literary (63)
- Historical (45)
- Cultural-Semiotic (33)
- Aesthetic (31)
- Interartistic (25)
- Cultural Analysis (23)
- Sociological (22)
- Cultural Studies (21)
- Hermeneutic (19)
- Philosophy/Political Theory Studies (18)
- Comparatist (16)
- Performance Centred (16)
- Anthropological (14)
- Empirical/Systematic (13)
- Philological (13)
- Space/ City Studies (12)
- Subaltern Studies (12)
- Orality/Sound Studies (11)
- Media Studies (10)
- Discourse Analysis (8)
- Feminist (7)
- Rhetorical (7)
- Ethnic Studies (6)
- Gender Studies (4)
- Gay-Lesbian Studies (3)
- Postcolonial Studies (2)
- Translational (2)
- Body Studies (1)
- Migration Studies (1)
- Musical (1)
- Theatrical (1)
Geocultural Space
-
Europe
(39)
- Atlantic Europe (20)
- Mediterranean Europe (11)
-
America
(29)
- South America (15)
- North America (4)
- Central America (3)
- Antilles (2)
-
Africa
(3)
- Central Africa (2)
- Southern Africa (2)
- Asia (3)
-
Oceania
(2)
- Australia (1)
Period
- 1946-1989
- 1990-present (65)
- 1901-1945 (25)
Interartistic Relations
- Music (31)
- Performance (31)
- Graphic Art (16)
- Improvisation and Happenings (15)
- Videos (12)
- Other (11)
- Electronic Arts (8)
- Photography (8)
- Cinema (7)
- Staging Arts (6)
- Painting (5)
- Graffiti (4)
- Dance (3)
- Architecture and Urbanism (1)
- Sculpture (1)
Repertoires
- Social Poetics (51)
- Poetics of Voice (38)
- Identitarian Poetics (37)
- Traditional Poetry (33)
- Metapoetry (26)
- Neo-avant-guard Poetics (23)
- Narrative Poetics (18)
- Poetics of the Body (17)
- Satirical Poetics (17)
- Poetics of Knowledge (16)
- Agitprop Poetics (15)
- Ludic Poetics (15)
- Neo-epic Poetics (13)
- Intimist Poetics (11)
- Poetics of Staging (11)
- Biographic Poetics (10)
- Deconstructive Poetics (8)
- Poetics of Performance (8)
- Feminist Poetics (7)
- Heteroerotic Poetics (7)
- Homoerotic Poetics (7)
- Minimalist Poetics (7)
- Poetics of Improvisation (5)
- Surrealist Poetics (4)
- Religious and Confessional Poetics (3)
- Queer Poetics (1)
Resource type
- Blog Post (1)
- Book (16)
- Book Section (17)
- Conference Paper (3)
- Journal Article (36)
- Magazine Article (3)
- Thesis (1)
- Video Recording (1)
Publication year
-
Between 1900 and 1999
(12)
-
Between 1980 and 1989
(1)
- 1987 (1)
- Between 1990 and 1999 (11)
-
Between 1980 and 1989
(1)
- Between 2000 and 2026 (63)
- Unknown (3)