Your search
Results 100 resources
-
Eduardo Milán registra la tradición poética latinoamericana a partir de un presente poético integrado por Rubén Darío, Vicente Huidobro, César Vallejo, Pablo Neruda, Oliverio Girondo, Lezama Lima, Octavio Paz y Haroldo de Campos. Milán localiza también en el paisaje poético a los herederos de estos autores: Rodolfo Hinostroza, Raúl Zurita, Néstor Perlongher, Antonio Cisneros, José Kozer y David Huerta.
-
Este artigo forma parte dun traballo de investigación máis amplo que intenta afondar na historia do Grupo de Comunicación Poética Rompente facendo unha crónica do grupo, así como unha recompilación de todos os textos que Rompente publicou ou que ficaron inéditos ou esquecidos pola crítica. Aquí faise unha aproximación a unha das actividades de Rompente: a performance. Destácase esta modalidade artística, tanto pola relevancia que tivo no momento como tamén pola repercusión que ía ter este xeito de interpretar a arte de modo interdisciplinario (poesía, música e pintura) na creación artística galega de finais do século XX. Téntase facer do mesmo xeito unha pequena reflexión sobre o concepto performance. In this article I will discuss one of the activities of the Grupo de Comunicación Poética Rompente: performance. This artistic form is emphasised for the relevance it had at a given period and for the repercussions that this form of interpreting art by interdisciplinary means (poetry, music, and painting) had on Galician artistic creation at the end of the twentieth century. In the same manner, I will try to offer some new considerations on the concept of performance.
-
¿Cales son as implicacións para o espazo simbólico-cultural da Galicia do serodio século XX de considerar a suposta anomalía que é ter unha "abundancia" de poetas?. O presente artigo responde a esta pregunta ao propor avaliar a práctica das performances poéticas tendo en conta a invitación de Xoán González-Millán no seu Resistencia cultural e diferencia histórica a que consideremos os efectos das accións culturais nas relacións sociais. Esta estratexia permítenos entender a recuperación da esfera pública que este xeito de "facer" poesía conleva, pois rescátanse os poemas do contexto solitario e privado da lectura para traelos ao centro da palestra. What are the implications for the sumbolic cultural scenario of late 20th Century Galicia when considering the supposed anomaly of having an “abundance” of poets? This article responds to this query by evaluating the practice of poetics performances, taking into consideration Xoán González-Millán’s invitation to consider the effects of cultural actions in social relations in his Resistancia cultural e diferencia histórica. This strategy allows us to understand the recovery of the public sphere carried on by this mode os “making” poetry, since poems are conveyed from the private and solitary context of reading to be brought to the fore.
-
El doble sentido y la picardía, la utilización de términos eminentemente populares son inherentes a esta música desde sus orígenes, aunque es indudable que existen diferentes formas de abordarlos. Entonces, hay que buscar el cambio en el necesario reflejo de nuevas realidades, de lo cual la música ―como hecho estético― no puede escapar.
-
Conforme as teorías posmodernistas, a estructura social non xorde das experiencias das persoas senón dos discursos. Neste artigo imos abordar estes interrogantes: ¿Cómo se sitúan a si mesmos os discursos sobre o xénero e a nación, como posicións de resistencia, na complexa encrucillada das posicións do suxeito? ¿Cómo se plasma na literatura?
-
Cuando en el año 1983 Joaquín Sabina cerraba su respuesta a la pregunta de Víctor Claudín (“¿qué es la canción popular?”) en Pueblo que canta con el lúdico desafío “¡Abajo la Canción Popular! ¡Vivan las canciones populares!” no hacía más que volver a decir, con un gesto irónicamente adolescente, como él acostumbra a hacerlo, que con Franco (y, luego, el comienzo de la transición hacia la democracia española) debían ya de haberse muerto también los fundamentos y los dogmas, de uno y de otro lado: los de las políticas autoritarias y los de la reductiva y mezquinamente denominada “canción de protesta” contra esas mismas políticas. Las minúsculas y el plural de su respuesta cifran prodigiosamente la condición en verdad constestataria de esta canción buscada por Sabina, Serrat, Amancio Prada, Carlos Cano, Adolfo Celdrán, María del Mar Bonet, Paco Ibáñez, Lluís Llauch, Labordeta, Vainica Doble, Rosa León y otros. Ella, que acuñó tras de sí, como una música encantatoria, tantas denominaciones, ha “protestado”, desde su nacimiento, contra los abusos de los regímenes autoritarios y contra todos sus vecinos e hijos ilegítimos (los medios que los cobijaban, la canción “folclórica”, la de “consumo”…) incluyendo a sus descendientes actuales (la globalización, las diversas formas de xenofobia y discriminación, el descuido del sistema ecológico). Pero también “protestó” (desde el comienzo pero mucho más fructíferamente después), más allá de sus temas, a través de su filiación a menudo paradójica con la literatura consagrada y con otros productos circulantes dentro de los medios.
-
[P1] «El discurso escrito, en general, y el discurso historiográfico, en particular, surgen en América Latina por el impulso que les comunica una colisión determinante entre el "mundo" que viene a imponer sus leyes (su concepción de lo real y verdadero) y el "mundo" de las culturas avasalladas, hegemonizadas por los imperios que las aglutinaban en una concordancia más o menos voluntaria sobre otra concepción de lo "real" y lo "verdadero": por ello, el momento del encuentro significa para ambos mundos la presencia, antes apenas vislumbrada por los ojos de la fantasía, de la distinción de la otredad. El hombre del mundo avasallante, el conquistador que llega a asentar sus "dominios", que no son otros que los dominios del imperio feudal en expansión (dentro del cual, como un gusano en la manzana, ya germina el capitalismo acumulativo), tendrá que mostrar a los que le envían, a la clase dominante de la cual él es la punta de lanza, el valor de sus aspiraciones y demostrar (se) frente a una ideología escindida, la legitimidad de las mismas, de este modo, se escriben las "querellas" dramáticas que se conocen con el nombre de crónicas de la Conquista: la primera literatura testimonial escrita en suelo o en ámbito latinoamericano, que comprende una serie de manifestaciones discursivas que pretenden narrar la "verdad" sobre los hechos, y que casi siempre empiezan con párrafos metadiscursivos que explicitan esta intencionalidad. Así, Bernal Díaz del Castillo comienza su Historia verdadera de la conquista de la Nueva España del siguiente modo...»
-
This article explores the role of poetry in working-class counter-public spheres by examining the work of South Australian working-class performance poet Geoff Goodfellow. Goodfellow's performances at venues like construction sites, maximum security prisons, and pubs create a public space for groups of people usually seen as excluded from literary culture and from the institutions of the dominant public sphere. Goodfellow's readings allow for communal self-reflection and deliberation on such subjects as domestic violence, labour issues, racial questions, and other topics significant to the changing nature of working-class life and identity, and they have had an impact upon corporate and governmental policy in areas like prison reform and labour disputes. His performances suggest the need for working-class studies not only to examine literature by working-class writers, but also to explore issues of reception and performance, and to ask how this literature functions in the social contexts of its production.
-
El presente trabajo tiene como objeto descubrir las claves de una lectura: la que hace Paco Ibáñez de los textos de Luis de Góngora y Argote. Porque es, sin duda, una lectura, esto es, una "versión" particular, en fin, una "traducción", el álbum de Ibáñez editado en 1964, al calor del movimiento de la "nueva canción" hispana, que recoge, en su programa formal e ideológico, el primer impulso de la poesía “social” consagrada: el retorno a la “inmensa mayoría” de Blas de Otero, la apuesta por el coloquialismo y las hablas populares, el fin de la “videncia” y la “demiurgia” modernas. La primera pregunta que nos hacemos es ¿cómo pensar a Góngora en este contexto? ¿cómo conciliar las imágenes fantasmáticas de uno de los poetas más herméticos y esteticistas de la tradición española con esta impronta “engagée” de los 60? Ibañez, parece, se atreve a todo. Pero no tanto.
-
A literatura de cordel é um importante meio de expressão popular com valor informativo, documental e de crônica poética e histórica. O cordelista ao mesmo tempo é poeta e jornalista, conselheiro do povo e historiador popular. Os relatos cordelianos de eventos do dia e os folhetos de acontecimentos são o foco deste livro que registra os cem anos nos quais o cordel foi um comentador ímpar dos fatos significativos do nosso país. Mark Curran selecionou mais de trezentos folhetos, e os apresenta neste belo acompanhados de uma reflexão sobre sua estrutura formal, seus temas, seus autores, sua história, sua condição de arte construída como eco da história oficial do país, e sobretudo como reflexo dos anseios, sonhos e esperanças de seu povo. Este belo estudo é acompanhado de reproduções de alguns dos folhetos analisados.
-
En 1976 a poesía galega estaba a vivir un período de potentes cambios no que a renovación poética, ideolóxica e política camiñaban da man. A poesía estaba a decidir cál tiña que ser a súa relación coa realidade e cáles ían ser os camiños estéticos e formais a seguir, en pleno auxe da poesía epigonal socialrealista. Este mesmo ano xorde Rompente, o primeiro intento colectivo de renovar a poesía desde a convicción da vangarda permante. A súa proposta artellábase atendendo a catro principios elementais: comunicación, innovación, multidisciplinariedade e compromiso coa realidade. Fronte á poesía máis transcendente que logo ha callar nos anos oitenta, o grupo de Vigo aposta decididamente polo compromiso inmediato para servir como revulsivo na transformación da sociedade galega e por iso non lle ten medo ningún a transgredir calquera tipo de fronteira (formato, xénero, rexistro, temas, medio de expresión...). Neste artigo tentaremos explicar desde unha perspectiva historicista en qué consistiu Rompente.
-
La canción «de autor» española emergente en los '60 como modelo poético alternativo exhibe, en su misma factura, los estados de hibridación que atraviesan la mayor parte de los discursos culturales de la actualidad. Como gesto semiótico plural, se constituye en el cruce de tres sistemas: la literatura, el espectáculo y los medios de comunicación. En su naturaleza multifronte polemizan los paradigmas de oralidad yescritura, la premodernidad y la modernidad, las categorías de «culto», «popular», «masivo». Su relación con la literatura consagrada es, a un tiempo, de sumisión y de rechzo: se recuesta en ella en tanto modelo expresivo yrepertorio a musicalizar, pero se aparta de sus circuitos tradicionales para volverla sonido, cuerpo, texto que salta del cenáculo a la calle, de la letra a la voz, del libro al disco. En este sentido, la puesta en música de poesía en lengua española constituye uno de los aspectos más interesantes del género, aspecto que lleva nuestra reflexión hacia problemas teóricos específicos en tomo a la «traducción», en este caso, entre sistemas de modelización cultural diferentes.
-
El propósito de estas líneas consiste en reflexionar en torno a la conflictividad de unas denominaciones (y de unas prácticas culturales) que en el filo del milenio han desplazado y confundido las fronteras que la modernidad pretendía mantener vigorosamente en pie: nos referimos a los sistemas de lo "culto", lo "popular" y lo "masivo". La permeabilidad de estas divisiones, que afecta no sólo a los objetos culturales de la posmodernidad —como bien lo ha demostrado Roger Chartier en sus estudios sobre la Biblioteca Azul—1 obliga hoy a la necesidad tanto teórica como empírica de revisar la naturaleza las relaciones "culto"/"popular"-"masivo" en términos de enfrentamiento, y de mirar de otro modo los campos simbólicos donde operan las tres categorías mencionadas.2 Nosotros pretendemos hacerlo en un discurso específico, el de la canción española del 60 (similar a la emergida por los mismos años en Hispanoamérica), a partir de una lectura centrada en algunos "nombres" que, en torno a ésta, acuñaron sus productores, los medios, la opinión crítica en general: "de autor", "nueva juglaría" y "popular", entre otros. El análisis de los mismos pone en escena, creemos, las condiciones de existencia del objeto a que aluden, y revela, simultáneamente, las variables y cruces que, provenientes de campos culturales diversos, operan en la configuración de esta pecular práctica discursiva. En este sentido, los "nombres" ofrecen una puerta de entrada para pensar cuestiones que no alcanzarán a resolverse en estas páginas. Por ejemplo, la ruptura de las relaciones verticales de jerarquía entre lo "culto" y lo "popular" (y, del mismo modo, las existentes entre "escritura" y "oralidad"), específicamente en prácticas como la musicalización de la poesía consagrada por la institución literaria; la discusión en torno a los dominios de lo "popular", extendido más allá de lo "folclórico" (en la acepción conservadora del término), con la inclusión de géneros, digamos, "trasnacionales", como el rock. Al mismo tiempo, aquéllos nos permiten desmontar la dialéctica entre "apocalípticos" e "integrados"3 nacida con la irrupción de la comunicación masiva, y releer ciertos dogmas, que, desde el ámbito de la cultura académica o "superior", condenan indiscriminadamente las producciones mediáticas.
-
(1992). Argentina's secret poetry boom. Travesia: Vol. 1, No. 2, pp. 178-184.
-
[P]: Se habla mucho en estos días del "testimonio". ¿Pero qué es, precisamente, un testimonio? ¿Una forma discursiva o varias? ¡Algo con un valor esencialmente "documental", extraliterario, o un nuevo género literario? Y si es de hecho un nuevo género literario, ¿en qué consiste su efectividad estética particular? ¿Cómo se distingue de formas como la autobiografía o la novela narrada en primera persona, como la picaresca? Pensando en estas preguntas, logro reunir de los materiales que tengo por casualidad en casa el siguiente corpus testimonial ad hoc (que refleja en parte mis intereses como profesor de literatura, en parte mi militancia en el movimiento de solidaridad con Centroamérica en mi ciudad).
-
El siglo XX se terminó –y el XXI empezó o, todavía, espera– con una crise de vers no menor de la que Mallarmé diagnosticó –y contribuyó a precipitar– a finales del XIX. El signo de la crisis, sin embargo, es distinto: con el simbolismo se trataba de una tensión no resuelta entre los instrumentos tradicionales de la poesía y la búsqueda de algo nuevo, de recomienzo. El mundo cambiaba visiblemente y a poesía buscaba su lugar en una situación demasiado volátil para su necesidad de pisar suelo firme. En esa zona de transición se carga el resorte que va a impulsar las primeras vanguardias. La crisis de hoy es menos un desconcierto que un compás de espero.
Explore
POEPOLIT
- Project Results (7)
Focus
- Literary (74)
- Historical (50)
- Cultural-Semiotic (49)
- Sociological (48)
- Cultural Studies (44)
- Aesthetic (43)
- Cultural Analysis (40)
- Interartistic (34)
- Philosophy/Political Theory Studies (30)
- Performance Centred (29)
- Anthropological (27)
- Space/ City Studies (27)
- Comparatist (25)
- Hermeneutic (21)
- Media Studies (20)
- Empirical/Systematic (19)
- Feminist (19)
- Subaltern Studies (19)
- Philological (16)
- Discourse Analysis (10)
- Orality/Sound Studies (10)
- Gender Studies (9)
- Rhetorical (9)
- Theatrical (5)
- Ethnic Studies (4)
- Gay-Lesbian Studies (4)
- Musical (3)
- Postcolonial Studies (3)
- Body Studies (2)
- Migration Studies (2)
- Translational (1)
Geocultural Space
-
Europe
(42)
- Atlantic Europe (27)
- Mediterranean Europe (14)
-
America
(41)
- South America (25)
- Antilles (7)
- North America (5)
- Central America (2)
-
Africa
(2)
- Central Africa (1)
- Southern Africa (1)
-
Oceania
(2)
- Australia (1)
- Asia (1)
Period
- 1990-present (88)
- 1946-1989 (51)
- 1901-1945 (10)
Interartistic Relations
- Performance (53)
- Music (45)
- Graphic Art (30)
- Videos (23)
- Improvisation and Happenings (18)
- Other (17)
- Cinema (15)
- Staging Arts (13)
- Electronic Arts (10)
- Dance (8)
- Graffiti (8)
- Photography (8)
- Architecture and Urbanism (7)
- Painting (7)
- Circus (2)
- Sculpture (2)
- Publicity (1)
Repertoires
- Social Poetics
- Identitarian Poetics (54)
- Poetics of Voice (53)
- Poetics of the Body (32)
- Metapoetry (31)
- Narrative Poetics (31)
- Traditional Poetry (30)
- Poetics of Staging (29)
- Agitprop Poetics (25)
- Neo-avant-guard Poetics (24)
- Poetics of Knowledge (22)
- Feminist Poetics (19)
- Neo-epic Poetics (19)
- Intimist Poetics (18)
- Ludic Poetics (18)
- Poetics of Performance (18)
- Biographic Poetics (17)
- Satirical Poetics (17)
- Deconstructive Poetics (10)
- Poetics of Improvisation (10)
- Homoerotic Poetics (9)
- Minimalist Poetics (9)
- Heteroerotic Poetics (8)
- Surrealist Poetics (4)
- Queer Poetics (3)
- Religious and Confessional Poetics (2)
Resource type
- Blog Post (1)
- Book (20)
- Book Section (15)
- Conference Paper (4)
- Film (1)
- Journal Article (52)
- Magazine Article (3)
- Thesis (4)
Publication year
-
Between 1900 and 1999
(9)
-
Between 1980 and 1989
(1)
- 1987 (1)
- Between 1990 and 1999 (8)
-
Between 1980 and 1989
(1)
- Between 2000 and 2026 (90)
- Unknown (1)