Your search
Results 17 resources
-
Prólogo Capítulo I: Testimoniar en oxímoron (El caso César Vallejo) Capítulo II: Testimoniar sin lengua (El caso Alejandra Pizarnik) Capítulo III: Testimoniar sin metáfora (Los casos Washington Cucurto, Martín Gambarotta, Roberta Iannamico). *** Testimoniar en oxímoron, testimoniar sin lengua, testimoniar sin metáfora. Con estas tres fórmulas, Tamara Kamenszain bordea lo dicho por la poesía en los casos César Vallejo, Alejandra Pizarnik, Washington Cucurto, Martín Gambarotta y Roberta Iannamico. El testimonio no es prueba de la realidad sino en todo caso una muestra de vida. La poesía como testimonio mantiene viva la posibilidad de decir. Poniendo los saberes en falta, la poesía dice, da cuenta de la realidad, pero sin que esto signifique apelar a los realismos. En la imposibilidad indecible de todo testimonio, allí la poesía encuentra su boca. En este marco, los ensayos de Kamenszain registran una nueva lectura, tejen otros textos: el Vallejo de España, aparta de mí este cáliz pone en fecha los hechos, recibe en el propio aliento la boca del otro, mata la muerte. Y así como Vallejo deja entrar lo que de vida hay en la muerte, Pizarnik tramita lo que de muerte hay en la vida, en el punto de cese de la lengua que habla en sus últimos libros. Intentando despegar la escritura poética de su herramienta retórica por excelencia, la metáfora, los nuevos poetas buscan pinchar el efecto de show de la realidad. El realismo atolondrado en Cucurto, la búsqueda de lo real en Gambarotta, y el uso en Iannamico son modos de poner al poema en circulación, justo antes de que la ‘literatura’ se extinga. Precisa, lúcida y emotiva, la mirada de Kamenszain renueva las lecturas de dos grandes poetas de la poesía latinoamericana y descubre modos posibles de leer a las nuevas generaciones de la poesía argentina.
-
Empreendendo uma análise profunda de três romances representativos da literatura latino-americana recente, Diana Klinger aborda dois elementos fundamentais presentes na ficção contemporânea: a presença marcante da primeira pessoa, em que se identificam aspectos de discurso autobiográfico, e uma perspectiva afastada sobre o outro, caracterizando uma literatura que atravessa fronteiras culturais. Escritas de si, escritas do outro constitui, portanto, obra fundamental para a compreensão das novas tendências da ficção contemporânea e, notadamente, da produção literária latino-americana da atualidade.
-
A Literatura de Cordel, antiga tradição brasileira de origem européia, foi, durante muito tempo, reduto eminentemente masculino. Embora alguns estudiosos da cultura popular brasileira tenham identificado as mulheres como o principal arquivo das tradições orais, nota-se, nas antologias do gênero, a ausência de folhetos de autoria feminina, o que pode revelar, dentre outros fatores, uma faceta de preconceitos contra a mulher e a sua participação numa sociedade patricarcal. A pesquisa de campo realizada em diversos pontos de venda de cidades nordestinas e a busca nos principais acervos de cordel de Campina Grande, de João Pessoa, Salvador, Rio de Janeiro e São Paulo detectaram a presença de 70 mulheres cordelistas e 170 títulos. Depois da primeira mulher de que se tem notícia como autora de cordel, que publicou em 1938 sob pseudônimo masculino, somente a partir de 1970 é que se pode verificar manifestações de autoria assumidamente feminina. Na atualidade, mulheres, através da escrita de cordéis, denunciam uma realidade social e também anunciam perspectivas de vida. São professoras, psícologas, advogadas, dramaturgas, donas-de casa, que, utilizam-se dessa forma de manifestação da nossa cultura, deixam fluir sua poeticidade e através dela demonstram sue sentimentos, aspirações e visões de mundo, conslolidando uma identidade autoral e o espaçao feiminino na literatura de cordel.
-
A pesar de los muchos artículos disperso que oportunamente se ocuparon de reflejar aspectos de la producción poética argentina de las últimas décadas, prácticamente no existen libros que hayan intentado plantear una visión más o menos ordenada de ese conjunto vastísimo y heterogéneo que le ha ofrecido a los lectores muchas más novedades que la prosa en el mismo período. Este libro constituye un esfuerzo en esa dirección.
-
Resumen En este artículo se reflexiona sobre la función que tiene la poesía de la memoria de la Guerra Civil española en los espacios públicos, setenta años después del inicio de la guerra. A partir de dos poemas, "El campo de batalla" de Ángel González y "El pasado" de Luis García Montero, se lleva a cabo un análisis de los mecanismos de rememoración colectiva. Así, se presentan ambos poemas como homenaje a la lírica que se escribió y publicó durante la República y la Guerra, y como lugar de encuentro de la memoria de los vencidos. Palabras clave: Ángel González; Luis García Montero; Guerra Civil; Rivas Vaciamadrid. This article studies the function of the poetry of memory of the Spanish Civil War in public spheres, seventy years after the war. Focusing in two poems, "El campo de batalla" by Angel González and "El pasado" by Luis García Montero, an analysis of the mechanisms of collective remembrance is carried out. Thus, the two poems are presented as a homage to the lyric written and published during the Republic and the War, and also as a meeting point for the memory of the defeated. Keywords: Ángel González; Luis García Montero; Civil War; Rivas Vaciamadrid.
-
En el presente trabajo nos proponemos revisar los trasiegos de la canción “de autor” a la luz de una de sus muchas relaciones con el campo literario: la musicalización de poetas consagrados. Esta operación de “traslado”, con el correr de las décadas, ha conformado un corpus dilatado en el tiempo y en el espacio, y registra, en términos teóricos, diversas travesías: de la letra a la voz (y al cuerpo), del libro al disco (y, consecuentemente, a los medios y al escenario), de la soledad de la lectura silenciosa a la recepción grupal, etc. Nuestro interés se centrará en el análisis de estas cuestiones generales y, asimismo, en el de dos ejemplos puntuales, Joan Manuel Serrat y Amancio Prada. En el cruce de imaginarios diversos y a menudo encontrados, estos autores nos ofrecen dos “figuras de artista” enlazadas, naturalmente, con las particulares operatorias de lectura –y puesta en letra– que realizan de una/s determinada/s tradición/es y modelos de la literatura española.
-
O macrocampo onde a sátira oral se expande com o vigor cortante dos epigramas é o do elemento humano. Nesta forma de expressão pontuam figuras, tipos humanos e classes sociais que, pelos seus vícios, tiques ou ações, se tornaram objecto de derisão destrutiva. Categoria estética relegada, regra geral, para as franjas mais marginais do sistema semiótico literário oral tanto pelos intérpretes-autores como pelos estudiosos e pelos recetores – como não raro sucede na sátira da literatura tout court –, a sátira em verso constitui um instrumento ao serviço da nomeação daquilo que, num determinado momento histórico, é visto como degenerescência da sociedade ou como vício e maldade de alguns dos seus membros (pessoas e instituições).
-
The Celebrated poet and author of Can Poetry Matter?offers another bold, insightful collection of essays on literature's changing place in contemporary culturePoetry is an art that preceded writing, and it will survive television and video games . . . The problem won't be finding an audience. The challenge will be writing well enough to deserve one. In Disappearing Ink, Dana Gioia stakes the claim for poetry's place amid American popular culture, where poetry in its latest oral forms -rap, slam, performance-is transforming the traditional literary culture of the printed page. But, as the seminal title essay asks, "What is a conscientious critic supposed to do with an Eminem or Jay-Z?" In a brilliant array of essays that test the pulse of traditional and contemporary poetry, Gioia ponders the future of the written word and how it might find its most relevant incarnation. With the clarity, wit, and feisty intelligence that made Can Poetry Matter? one of the most important and controversial books about literature and contemporary American society, Gioia again demonstrates his unique abilities of observation and uncanny prognostication to examine our complicated everyday relationship to art. Dana Gioia offers insightful essays on literature's changing place in contemporary culture in this new collection." "What happens to poetry in a culture that no longer depends on books? Dana Gioia dismisses the standard cliches about poetry's precarious place in a society transformed by electronic media. Looking at both the literary world and popular entertainment, Gioia's original title essay offers an account of how new technologies and innovative forms of oral poetry - rap, slam, spoken work, performance art - are revitalizing the art in unexpected ways. I. Disappearing Ink Disappearing Ink: Poetry at the End of Print Culture The Hand of the Poet: The Magical Value of Manuscripts Longfellow in the Aftermath of Modernism II. West Coast Elegies Fallen Western Star: The Decline of San Francisco as a Literary Region Rexroth Rediscovered Brother Beat Jack Spicer and San Francisco’s Lost Bohemia John Haines Discovering Kay Ryan The Cult of Weldon Kees On Being a California Poet III. “All I Have is a Voice” “All I Have is a Voice”: September 11th and American Poetry Two Views of Robert Frost —The Life —The Poetry Elizabeth Bishop: From Coterie to Canon Barbara Howes and the Eminent Sorority The Journey of William Jay Smith Short Views —Donald Hall —Philip Levine —Peter Davison —Randall Jarrell —Janet Lewis —Samuel Menashe —Donald Justice James Tate and American Surrealism What is Italian American Poetry? “Connect the Prose and the Passion”
-
Eduardo Milán registra la tradición poética latinoamericana a partir de un presente poético integrado por Rubén Darío, Vicente Huidobro, César Vallejo, Pablo Neruda, Oliverio Girondo, Lezama Lima, Octavio Paz y Haroldo de Campos. Milán localiza también en el paisaje poético a los herederos de estos autores: Rodolfo Hinostroza, Raúl Zurita, Néstor Perlongher, Antonio Cisneros, José Kozer y David Huerta.
-
¿Cales son as implicacións para o espazo simbólico-cultural da Galicia do serodio século XX de considerar a suposta anomalía que é ter unha "abundancia" de poetas?. O presente artigo responde a esta pregunta ao propor avaliar a práctica das performances poéticas tendo en conta a invitación de Xoán González-Millán no seu Resistencia cultural e diferencia histórica a que consideremos os efectos das accións culturais nas relacións sociais. Esta estratexia permítenos entender a recuperación da esfera pública que este xeito de "facer" poesía conleva, pois rescátanse os poemas do contexto solitario e privado da lectura para traelos ao centro da palestra. What are the implications for the sumbolic cultural scenario of late 20th Century Galicia when considering the supposed anomaly of having an “abundance” of poets? This article responds to this query by evaluating the practice of poetics performances, taking into consideration Xoán González-Millán’s invitation to consider the effects of cultural actions in social relations in his Resistancia cultural e diferencia histórica. This strategy allows us to understand the recovery of the public sphere carried on by this mode os “making” poetry, since poems are conveyed from the private and solitary context of reading to be brought to the fore.
-
Conforme as teorías posmodernistas, a estructura social non xorde das experiencias das persoas senón dos discursos. Neste artigo imos abordar estes interrogantes: ¿Cómo se sitúan a si mesmos os discursos sobre o xénero e a nación, como posicións de resistencia, na complexa encrucillada das posicións do suxeito? ¿Cómo se plasma na literatura?
-
Cuando en el año 1983 Joaquín Sabina cerraba su respuesta a la pregunta de Víctor Claudín (“¿qué es la canción popular?”) en Pueblo que canta con el lúdico desafío “¡Abajo la Canción Popular! ¡Vivan las canciones populares!” no hacía más que volver a decir, con un gesto irónicamente adolescente, como él acostumbra a hacerlo, que con Franco (y, luego, el comienzo de la transición hacia la democracia española) debían ya de haberse muerto también los fundamentos y los dogmas, de uno y de otro lado: los de las políticas autoritarias y los de la reductiva y mezquinamente denominada “canción de protesta” contra esas mismas políticas. Las minúsculas y el plural de su respuesta cifran prodigiosamente la condición en verdad constestataria de esta canción buscada por Sabina, Serrat, Amancio Prada, Carlos Cano, Adolfo Celdrán, María del Mar Bonet, Paco Ibáñez, Lluís Llauch, Labordeta, Vainica Doble, Rosa León y otros. Ella, que acuñó tras de sí, como una música encantatoria, tantas denominaciones, ha “protestado”, desde su nacimiento, contra los abusos de los regímenes autoritarios y contra todos sus vecinos e hijos ilegítimos (los medios que los cobijaban, la canción “folclórica”, la de “consumo”…) incluyendo a sus descendientes actuales (la globalización, las diversas formas de xenofobia y discriminación, el descuido del sistema ecológico). Pero también “protestó” (desde el comienzo pero mucho más fructíferamente después), más allá de sus temas, a través de su filiación a menudo paradójica con la literatura consagrada y con otros productos circulantes dentro de los medios.
-
[P1] «El discurso escrito, en general, y el discurso historiográfico, en particular, surgen en América Latina por el impulso que les comunica una colisión determinante entre el "mundo" que viene a imponer sus leyes (su concepción de lo real y verdadero) y el "mundo" de las culturas avasalladas, hegemonizadas por los imperios que las aglutinaban en una concordancia más o menos voluntaria sobre otra concepción de lo "real" y lo "verdadero": por ello, el momento del encuentro significa para ambos mundos la presencia, antes apenas vislumbrada por los ojos de la fantasía, de la distinción de la otredad. El hombre del mundo avasallante, el conquistador que llega a asentar sus "dominios", que no son otros que los dominios del imperio feudal en expansión (dentro del cual, como un gusano en la manzana, ya germina el capitalismo acumulativo), tendrá que mostrar a los que le envían, a la clase dominante de la cual él es la punta de lanza, el valor de sus aspiraciones y demostrar (se) frente a una ideología escindida, la legitimidad de las mismas, de este modo, se escriben las "querellas" dramáticas que se conocen con el nombre de crónicas de la Conquista: la primera literatura testimonial escrita en suelo o en ámbito latinoamericano, que comprende una serie de manifestaciones discursivas que pretenden narrar la "verdad" sobre los hechos, y que casi siempre empiezan con párrafos metadiscursivos que explicitan esta intencionalidad. Así, Bernal Díaz del Castillo comienza su Historia verdadera de la conquista de la Nueva España del siguiente modo...»
-
This article explores the role of poetry in working-class counter-public spheres by examining the work of South Australian working-class performance poet Geoff Goodfellow. Goodfellow's performances at venues like construction sites, maximum security prisons, and pubs create a public space for groups of people usually seen as excluded from literary culture and from the institutions of the dominant public sphere. Goodfellow's readings allow for communal self-reflection and deliberation on such subjects as domestic violence, labour issues, racial questions, and other topics significant to the changing nature of working-class life and identity, and they have had an impact upon corporate and governmental policy in areas like prison reform and labour disputes. His performances suggest the need for working-class studies not only to examine literature by working-class writers, but also to explore issues of reception and performance, and to ask how this literature functions in the social contexts of its production.
Explore
Focus
- Literary (14)
- Cultural-Semiotic (8)
- Cultural Studies (7)
- Historical (7)
- Aesthetic (6)
- Cultural Analysis (6)
- Comparatist (5)
- Philological (5)
- Sociological (5)
- Feminist (4)
- Discourse Analysis (3)
- Gender Studies (3)
- Interartistic (3)
- Orality/Sound Studies (3)
- Performance Centred (3)
- Subaltern Studies (3)
- Anthropological (2)
- Philosophy/Political Theory Studies (2)
- Rhetorical (2)
- Space/ City Studies (2)
- Gay-Lesbian Studies (1)
- Hermeneutic (1)
Geocultural Space
-
Europe
(8)
- Atlantic Europe (5)
- Mediterranean Europe (3)
-
America
(6)
- South America (3)
- Antilles (1)
- North America (1)
-
Oceania
(1)
- Australia (1)
Period
- 1990-present (15)
- 1946-1989 (10)
- 1901-1945 (2)
Interartistic Relations
- Music (8)
- Performance (8)
- Improvisation and Happenings (5)
- Graphic Art (3)
- Staging Arts (3)
- Architecture and Urbanism (1)
- Dance (1)
- Graffiti (1)
- Painting (1)
- Photography (1)
Repertoires
- Poetics of Voice
- Social Poetics (15)
- Traditional Poetry (10)
- Identitarian Poetics (8)
- Poetics of the Body (7)
- Ludic Poetics (5)
- Biographic Poetics (4)
- Feminist Poetics (4)
- Heteroerotic Poetics (4)
- Homoerotic Poetics (4)
- Intimist Poetics (4)
- Narrative Poetics (4)
- Neo-avant-guard Poetics (3)
- Poetics of Performance (3)
- Poetics of Staging (3)
- Minimalist Poetics (2)
- Satirical Poetics (2)
- Agitprop Poetics (1)
- Metapoetry (1)
- Neo-epic Poetics (1)
- Poetics of Improvisation (1)
- Poetics of Knowledge (1)
- Queer Poetics (1)
- Religious and Confessional Poetics (1)
Resource type
- Book (6)
- Book Section (1)
- Journal Article (9)
- Magazine Article (1)